დასახარისხებელი პოსტები

შიში

არ ვიცი, ვისთვის სად მთავრდება ბავშვობა: სკოლასთან, უნივერსიტეტთან, პირველ შეყვარებულთან თუ პირველ იმედგაცრუებებთან. ჩემთვის იქ მთავრდება, როცა მშობლებს რაღაც ტკივათ, როცა ნელ-ნელა აცნობიერებ, რომ ბერდებიან.

ძალიან მეშინია. ვცდილობ, პოზიტივი შევინარჩუნო, კარგზე ვიფიქრო, მაგრამ საკმარისია ერთი წამით მოვდუნდე, რომ შავ-ბნელ ფიქრებში ვზივარ და ვკანკალებ.

მინდა მეტი შემეძლოს. მინდა მე დამემართოს ყველა ის ტკივილი და დაავადება, მე ხომ უფრო ადვილად გადავიტან. მაგრამ ასე არ ხდება და ჩემს შიშებთან და ძალით პოზიტივებთან ისევ მარტო ვრჩები.

და მაინც

მაინც

მაინც ყველაფერი კარგად იქნება. გამორიცხულია სხვანაირად მოხდეს, არ არსებობს, წარმოუდგენელია.

აღარ მინდა მეშინოდეს.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s