Dad

გუშინ დამესიზმრა, რომ მამაჩემმა მითხრა, გარეთ გავისეირნოთ და ნაყინი ვჭამოთო. სიზმარშივე გამიკვირდა-გარეთ ლამის ერთი წელია აღარ გასულა, ერთადაც არასდროს გვისეირნია. მაგრამ კარგი იყო, ბევრი ვილაპარაკეთ.

გამეღვიძა.

საღამოს მითხრა, რომ ამდენი დაავადების ფონზე პენსია ეკუთვნის და უნდა აიღოს.

ეს დიდი კონტრასტი ძალიან არ მომეწონა. ბლაჰ

Back

ყველა სახლშია ერთი ისეთი ოთახი, სადაც ყველაფერს ზედმეტს ინახავენ და თვითონ არასდროს არ არიან. ჩვენც გვქონდა ერთი ასეთი, რომელიც რამდენიმე კვირის წინ კაბინეტად ვაქციეთ. საწერი მაგიდა დიდია, მეც და ლევანიც თავისუფლად ვეტევით. ისეთი სიტუაციაა, რომ ძალაუნებურად სამუშაო განწყობაზე მოდიხარ. და წერა გინდება.

ახლა რეფერატს ვწერდი. მერე უცებ ის საკითხი ამომიტივტივდა თავში, რაც ბოლო თვეა საშინლად მაწუხებს და ისტერიული გუგლვა დავიწყე, ამიტანა კანკალმა და ხელ-ფეხი გამეყინა. ვერც რეფერატს ვწერ და აღარც კინოში წასვლა აღარ მინდა, კიდევ კარგი ბილეთები წინასწარ არ ვიყიდეთ.

დიდი გოგო ვარ. ჩემს პრობლემებს თავად უნდა მივხედო და არ უნდა ჩამოვეკიდო კისერზე, მაგრამ როგორ მიჭირს! დავთრგუნო ეს პანიკა და რაციონალურ ადამიანად ვიქცე. შევძლებ, მაინც შევძლებ, დედას გეფიცებით შევძლებ და აუცილებლად გამომივა. მართლა.

ყელში ბურთია, დედლაინი-თავზე წამომდგარი. მივუბრუნდები ახლა ამ სულელურ, დედააფეთქებულ რეფერატს. რომელი საუკუნეა, რაღა დროს რეფერატებია!

 

ბაბუს

გახსოვს, პატარა რომ ვიყავი და წერილებს რომ გწერდი? რამდენიმე წერილი კომოდის უჯრებში ვიპოვე: არათანაბარი ასოებით და პრიმიტიულად დაწერილი. გწერდი, რომ მენატრებოდით შენ, ბებო, ჩემი გოჭები და ქათმები. გპირდებოდი, რომ მალე ჩამოვიდოდი.

ამ წერილების დაწერიდან ოცი წელია გასული. მაგრამ მე მაინც ჩამოვდივარ. მერე რა, რომ იქ თქვენ არ მხვდებით. ყველა ბალახი, ყველა ნივთი თქვენითაა გაჟღენთილი და ზუსტად ვიცი, რომ იქ ხართ. მიუხედავად იმისა, რომ პარანორმალური ისტორიები არასდროს არ მიყვარდა, თქვენი სულების არ მეშინია.

ბაბუ, სახლი ისევ ისეა, როგორც ბოლოს დატოვე. არ ვიცი, ეს კარგი ამბავია თუ-ცუდი. მგონი, უფრო ცუდი, იმიტომ, რომ ყველაფერი ინგრევა და იშლება. გული მიკვდება, როცა ვენახის ხეივანის ადგილას სიცარიელეა, ხეებს ტოტები უხმებათ და კრიხულასკენ ჩამავალი კიბეები დამტვრეულია. მინდა, რომ ამ ნგრევას გადავეფარო, მაგრამ არ შემიძლია. დავდივარ და ჩუმად ვიცრემლები. მაგრამ გპირდები, რომ ჩამოვწერ გასაკეთებელი რაღაცების სიას და გაზაფხულიდან ნელ-ნელა შევუდგებით: სახურავსაც გამოვცვლით, ბეტონსაც დავასხამთ, აბაზანასაც გავაკეთებთ… ოღონდ, ამისთვის შენი მარანი უნდა გამოვიყენოთ. მაპატიე, შენი ქვევრები უნდა დავანგრიოთ. მაგრამ, აბა რა აზრი აქვს მათ იქ ყოფნას? შენც ხომ არ გიყვარდა არაპრაქტიკული რაღაცები.

წინა ჩამოსვლაზე დაბლა ეზოში ვიყავით ჩასულები. თქვენი სიკვდილის მერე პირველად ჩავედი იქ. საქათმესთან და საღორესთან მივედი. უცებ ძალიან ცუდად გავხდი: ყველაფერი ისე იყო, როგორც დატოვეთ. მიწაზე დაგდებული ფიცარიც კი შენი დაგდებული იყო, ალბათ. მინდოდა, რომ ჩავმჯდარიყავი ბალახებში და ხმამაღლა მეტირა. მაგრამ, ვერ ვქენი-მეგობრებთან ერთად ვიყავი, მათ კი წარმოდგენაც არ ჰქონდათ ჩემს სენტიმენტებზე და სახლში დაბრუნებას ჩქარობდნენ.

ბაბუ, ძალიან მწყინს, რომ ჩემს ქმარს ვერასდროს ვერ გაიცნობ. დარწმუნებული ვარ, რომ ძალიან შეგიყვარდებოდა. ვერ წარმოიდგენ, როგორ შეიყვარა ჩვენი რაჭა. გეგმებს აწყობს, როგორ მოვუვლით და მივხდავთ იქაურობას. მართლა ასე ვიზამთ, გპირდები. ჩვენი სახლი და ეზო აღარასდროს იქნება მიტოვებული, გავერანებული, ცარიელი და უპატრონო. იმასაც გპირდები, რომ ჩემი შვილები აუცილებლად შემოირბენენ ყველა იმ ადგილს, სადაც ჩვენ დავრბოდით და ისევე ეყვარებათ იქაურობა, როგორც ჩვენ.

ვიცი, რომ საიქიოში ინტერნეტი არ არის. რომც იყოს, არამგონია ბლოგებს კითხულობდე. მაგრამ, მაინც მჯერა, რომ ეს ყველაფერი შენამდე მოვა და გაიგებ. ძალიან მიყვარხარ და მინდა მეტი დრო გაგვეტარებინა ერთად. რაჭაში შენთან სიახლოვეს ყველაზე მეტად ვგრძნობ.

ძალიან მიყვარხართ და ჩვენს ძველ მოგონებებს ახლებს აუცილებლად დავამატებთ!

DSC_3511

ყურძნის ფრეში

რამდენიმე დღის წინ ერთ ჩემ  მეგობარს ეწერა, რომ ყურძნის ფრეში გააკეთა და ძალიან მოეწონა.
რა საშინელება იქნება.
არასდროს დავლევ.

კვირადღე

კვირაა. ნეშენალს ვუსმენ და რაღაცას ვთარგმნი. სახლში მარტო ვარ. გარეთ გრილა, წვიმს. ოთახში არეულობაა, საუზმის შემდეგ არ დამილაგებია. ყველაფერი სულერთია: რასაც ვუსმენ, რასაც ვთარგმნი და ისიც, ოთახში ყველის სუნი რომ დგას და ქლიავს ბუზი აზის.

რაღაც საოცარ მარტოობას ვგრძნობ. არამარტო დღეს, უკვე კაი ხანია. ბოლო პერიოდში ამის გამო შეშფოთებაც დავიწყე. ჩემს მეგობრებთან უხილავ მესიჯებს ვაგზავნი, რომ მიშველონ, მაგრამ არ ესმით, ვერ ხვდებიან, არ მისდით.

პრინციპში, სად უნდა გაიგონ, არავინ აქ აღარაა.

ყველაფერი იმაზე ცუდადაა, ვიდრე ჩანს.

სუნთქის შეკვრა

ორ რამეზე შემეკრა სუნთქვა:

  1. როდესაც ვენეციის სადგურიდან გამოვედით, ხიდზე დავდექით და მიმოვიხედე: საოცრად ლამაზი იყო!
  2. როდესაც თურქეთში კლეოპატრას აუზში ჩავედი: ძალიან თბილი და მწვანე წყალი, ფსკერზე დალექილი ქანდაკებებით!
  3. როგორ მინდა ეს სია გაგრძელდეს <3

Memory glimpse

ერთხელ რკონში წავედით.

ღამე კარვებში გვეძინა. დილით გამოვძვერი გარეთ და ვხედავ, რომ ჩემი შეყვარებული კოცონზე რკინის ჭიქაში ყავას მიდუღებს და მიღიმის, ახლა მაინც ხომ ვეღარ მეტყვი რომ დილით შენთვის ყავა არ მომირთმევიაო.

tumblr_npncu9jknf1rsb4fco1_540

ეს ჩემი ხელი არაა, მაგრამ ის იყო ყველაზე გემრიელი ყავა, რაც კი ოდესმე დამილევია <3