03.05. ∞

ღუმელში მაფინები ცხვება, გაზქურაზე ქათმის ფილე მზადდება. მე საათი დანიშნული მაქვს და ამიტომ ახლა მშვიდად ვზივარ და ვწერ ამ პოსტს.

თქვენს კალენდარზე, უბრალოდ, სამი მაისია. ჩემსაზე კი თარიღი, რომელმაც ჩემი ცხოვრება სამუდამოდ შეცვალა.

მილოცვებს დღესაც ვიღებ. ამბობენ, რომ პირველი წელი ყველაზე რთულია. მე უხერხულად ვიღიმი და ვფიქრობ, ნეტავ რა სირთულეს გულისხმობენ. ერთად ცხოვრების პირველივე დღიდან ორივეს ისეთი განცდა გვქონდა, რომ დიდხანს დავდიოდით სადღაც ქუჩებში მარტო და ახლა, როგორც იქნა, სახლში მოვედით.

მაფინები ცხვება, ქათმის ფილე მზადდება. საღამოს ჩვენი სახლი მეგობრებით აივსება და სკამები აღარ გვეყოფა.

ეგ არის ბედნიერება. იმდენი მეგობარი, სკამები რომ არ ჰყოფნით და ისეთი ადამიანი გვერდით, როგორიც ჩემი ლევანია.

The Day

კარი გამოვაღე და მანქანაში ჩავჯექი. ფანჯარა ჩამოვწიე. რაღა ახლა ამოვარდა ეს ქარი, ამეშალა ნერვები და ისევ ავწიე. მძღოლი რაღაცას მეუბნება. მეც მექანიკურად ვპასუხობ. საათზე ვიყურები. ვაგვიანებ, მაგრამ არ ვღელავ. სიმართლე რომ ვთქვა, დიდად ვერაფერს ვგრძნობ. ერთადერთი ის ვიცი, რომ პირველზე სახლში უნდა ვიყო. ხელები გაყინული მაქვს, პირი-გამშრალი.

კიბეებზე ავდივარ, ზარს ვრეკავ. სინათლე, ხმაური და ბევრი ხალხი ერთად მეჯახება. ყველას ვუღიმი, ვუცინი და ერთი სული მაქვს, ოთახში მარტო დავრჩე და კაბა ჩავიცვა. თან ისე უნდა ჩავიცვა, რომ არც თმა და არც მაკიაჟი არ გამიფუჭდეს. დედას ვეძახი. ფრთხილად მაცვამს თეთრ კაბას ისე, როგორც პატარას დილაობით მაცმევდა. სარკეში ვიხედებით და ვჩუმდებით. არც მე ვყოფილვარ არასდროს ასეთი ლამაზი და არც დედა ასეთი გაბრწყინებული. შეგრძნებები მიბრუნდება, ხელები მითბება და ვიღიმი.

დღეს ლევანს ცოლად გავყვები.

<3

Trench

მე ბებო მყავდა.

ერთხელ ბებომ გადაწყვიტა ჩემთვის პალტო ეყიდა. მუქი მწვანე, თხელი პალტო. ჰოდა, მიყიდა პენსიიდან მოგროვებული ფულით და მაჩუქა.

უკვე წლებია, ეს პალტო მაცვია. ძალიან ლამაზი და ისეთი სტილია, რომელიც არ გბეზრდება. ესეც რომ არ იყოს ყოველ ჩაცმაზე ბებო მახსენდება.

ეს ის ბებოა, შარშან ცუდად რომ იყო და შეშინებული საავადმყოფოში რომ იწვა. მე კიდევ ამ ამბის გონში არ ვიყავი და ბედნიერი დავსეირნობდი რომის ქუჩებში.

მალე ერთი წელი გავა, რაც აღარაა. მე კიდევ ახლა ვგრძნობ, თუ როგორ ძალიან მიყვარდა.

On this day

ფეისბუქმა რამდენიმე კვირის წინ ახალი აპლიკაცია გაუშვა-on this day. შეხვალთ ამ გვერდზე და მარკი უცებ-უცებ ამოგიყრით ყველა იმ ფოტოსა თუ სტატუსს, რაც წინა წლებში ამ დღეს დაპოსტეთ.

შევდივარ ეს დღეები და სულ წინასაქორწილო სამზადისს მიგდებს: როგორ ვარჩევდი კაბას, ვგეგმავდი თაფლობის თვეს, ვითვლიდი დღეებს და ვღელავდი. იმდენად მენატრება ეს დღეები, რომ ამ ძველ სტატუსებზეც კი მიჩქროლდება გული. ნეტავ ისევ იქ ვიყო და ეს ყველაფერი თავიდან განვიცადო <3

მალე ერთი წლის თავს ავღნიშნავთ. საოცრებაა, რა მალე გადის დრო. და საოცრებაა, როგორ გამიმართლა და ყველაფერი ასე იდეალურად დაემთხვა ერთმანეთს <3

და მაინც, best is yet to come <3

ხის დარგვა: check

დღეს ხეები დავრგეთ. მარტყოფში, ჩვენს ეზოში. რამდენიმე წლის მერე ჩვენი შვილები ავლენ ამ ხეებზე და ძალიან, ძალიან ბევრ ხილს შეჭამენ (ამაში მე დამემგვანებიან).

DSC_1025

What gives you joy

რა გამშვიდებთ ყველაზე მეტად?

რის გაგონებაზე გრძნობთ თავს ბედნიერად, ჰარმონიულად, წყნარად?

ზღვის ტალღების?

წვიმის წვეთების?

მე ძროხის ბღავილის. მართლა. საკმარისია სადმე დავინახო ძროხა, რომ გული უკვე სითბოთი მევსება. ძალიან საყვარელია ძროხა-კეთილი, მშვიდი, ზანტი… მთელი დღე თავისთვის ბალახობს და ერთი სული აქვს, სახლში მოვიდეს და თავისი ხბო ალოკოს. არც მოწველას აპროტესტებს, დგას თავისთვის მორჩილად.

თურმე ძროხებს მეგობრობა სცოდნიათ. დაუდაქალდებიან სხვა ძროხას და მერე ერთად დადიან მინდვრებში, გვერდიგვერდ ძოვენ.

ჩავრთავ ახლა ძროხას და მოვუსმენ!

Routine

როდესაც საქმიანობა რუტინაში გადაიზრდება უკვე ვეღარ ამჩნევ იმას, თუ რა სასიამოვნო შეიძლება იყოს ის. მაგალითად, საჭმელის კეთება. უფრო სწორედ, სამსახურიდან მოსული ქმრისთვის ცხელი სადილის დახვედრება.

მე ვმუშაობ, სამსახურის შემდეგ კი ლექციებზე დავდივარ. ამიტომ, სამზარეულოში ისე ვერ ვტრიალებ, როგორც მინდა. დღეს ავად ვარ და, ამიტომ, სახლში დავრჩი. ჰოდა, ლევანი საღამოს სახლში მშიერი და შეციებული რომ მოვა , მე მის ერთ-ერთ საყვარელ კერძს დავახვერებ (რომელიც ჯერ არ გამიკეთებია და იმედი მაქვს, გამომივა) და ბედნიერი ვიქნები.

ხვალ რომ სამსახურში წავალ იმითაც ბედნიერი ვიქნები, მერე რა, რომ ლევანს დამოუკიდებლად მოუწევს გუშინდელი (ანუ, დღევანდელი) სადილის გაცხელება.

მოკლედ, რატომ ვიბოდიალე ამდენი? უბრალოდ, მინდოდა მეთქვა, რომ რუტინაშიც არის ბედნიერება: სამზარეულოში ტრიალშიც, სამსახურში სიარულშიც და ლექციებზე დასწრებაშიც.