ხის დარგვა: check

დღეს ხეები დავრგეთ. მარტყოფში, ჩვენს ეზოში. რამდენიმე წლის მერე ჩვენი შვილები ავლენ ამ ხეებზე და ძალიან, ძალიან ბევრ ხილს შეჭამენ (ამაში მე დამემგვანებიან).

DSC_1025

What gives you joy

რა გამშვიდებთ ყველაზე მეტად?

რის გაგონებაზე გრძნობთ თავს ბედნიერად, ჰარმონიულად, წყნარად?

ზღვის ტალღების?

წვიმის წვეთების?

მე ძროხის ბღავილის. მართლა. საკმარისია სადმე დავინახო ძროხა, რომ გული უკვე სითბოთი მევსება. ძალიან საყვარელია ძროხა-კეთილი, მშვიდი, ზანტი… მთელი დღე თავისთვის ბალახობს და ერთი სული აქვს, სახლში მოვიდეს და თავისი ხბო ალოკოს. არც მოწველას აპროტესტებს, დგას თავისთვის მორჩილად.

თურმე ძროხებს მეგობრობა სცოდნიათ. დაუდაქალდებიან სხვა ძროხას და მერე ერთად დადიან მინდვრებში, გვერდიგვერდ ძოვენ.

ჩავრთავ ახლა ძროხას და მოვუსმენ!

Routine

როდესაც საქმიანობა რუტინაში გადაიზრდება უკვე ვეღარ ამჩნევ იმას, თუ რა სასიამოვნო შეიძლება იყოს ის. მაგალითად, საჭმელის კეთება. უფრო სწორედ, სამსახურიდან მოსული ქმრისთვის ცხელი სადილის დახვედრება.

მე ვმუშაობ, სამსახურის შემდეგ კი ლექციებზე დავდივარ. ამიტომ, სამზარეულოში ისე ვერ ვტრიალებ, როგორც მინდა. დღეს ავად ვარ და, ამიტომ, სახლში დავრჩი. ჰოდა, ლევანი საღამოს სახლში მშიერი და შეციებული რომ მოვა , მე მის ერთ-ერთ საყვარელ კერძს დავახვერებ (რომელიც ჯერ არ გამიკეთებია და იმედი მაქვს, გამომივა) და ბედნიერი ვიქნები.

ხვალ რომ სამსახურში წავალ იმითაც ბედნიერი ვიქნები, მერე რა, რომ ლევანს დამოუკიდებლად მოუწევს გუშინდელი (ანუ, დღევანდელი) სადილის გაცხელება.

მოკლედ, რატომ ვიბოდიალე ამდენი? უბრალოდ, მინდოდა მეთქვა, რომ რუტინაშიც არის ბედნიერება: სამზარეულოში ტრიალშიც, სამსახურში სიარულშიც და ლექციებზე დასწრებაშიც.

No alarms and no surprises, please

რამდენის რამის კეთება მინდა და ვერ ვასწრებ. არც ვცდილობ, რომ მოვასწრო. ხანდახან დილის ძილი და საღამოს ტელევიზორის ყურება ან ინტერნეტის სქროლვა მირჩევნია.

აი, მაგალითად, დილით შვიდზე რომ ვდგები და სტივენ კინგს ვკითხულობ ყავასთან ერთად, ხომ შეიძლება მის ნაცვლად Do it marketing წავიკითხო, რომელიც ამაზონიდან დიდის ამბით გამოვიწერე და ჯერ ვერ ჩავუჯექი? ან საერთოდ დავანებო დილით თავი კითხვას და ნახევარი საათი იოგას დავუთმო?

შემდეგ სამსახურისკენ მიმავალმა ცხრა საართული მაღალქუსლიანებით ჩავირბინო და ლიფტით არ ჩავიდე?

შუადღეს სახლიდან წამოღებული, ჩემი გამზადებული ჯანსაღი საკვები ვჭამო და არა ადგილობრივი კაფის ნაწარმი?

საღამოს სახლში მოსულმა ეს ცხრა სართული ისევ ფეხით ამოვირბინო და საჭმლის კეთება დავიწყო? სანამ სადილი მზადდება მე ისევ do it marketing-ს ჩავუჯდე?

შემდეგ ჩავუჯდე სამეცადინოს და სანამ თორმეტი საათი არ გახდება ვიმეცადინო?

და მერე მომენტალურად დავიძინო, რათა მეორე დღეს მეორე წრეზე წავიდე.

აი, რა ადვილი ჩანს დაწერილი, არა? რეალურად, საკმაოდ რთულია ქცევის შეცვლა. რთულია დააჯერო თავი, რომ არ ხარ დაღლილი და ენერგიებით სავსე ხარ ამ ყველაფრის გასაკეთებლად.

Damn it

საუკეთესო წელი ჩემს ცხოვრებაში

დიახ, დიახ.

ზუსტად ასე ამბიციურად და ხმამაღლა დავახასიათებ განვლილ 2014 წელს. ამ ერთმა წელმა დაიტია რამდენიმე ისეთი მნიშვნელოვანი სიახლე, რამაც ჩემი ცხოვრება კარგად და გემრიელად შეცვალა.

ამ სიაში პირველი ადგილი ჩემს ოჯახს უჭირავს. 2014 წლის 3 მაისს მე და ლევანმა ჯვარი დავიწერეთ და მთელი ცხოვრების ერთად გატარება გადავწყვიტეთ. ლევანი არის ყველაფერი. ხანდახან ვფიქრობ, რომ წინა ცხოვრებაში რაღაც უზარმაზარი სიკეთე მაქვს გაკეთებული და ამიტომ გამიმართლა ამ ცხოვრებაში მისი სახით.

2014-მა ასევე ჩვენი სახლი მოგვიტანა (უფრო ზუსტად, ლევანის მამამ :) ). ახლაც მახსოვს მტვრიანი და გასარემონტებელი სახლი, რომელიც ნელ-ნელა ხდებოდა ისეთი, როგორიც ოცნებებში წარმომედგინა. წელს პირველად მოვრთეთ ნაძვის ხე და ძირში საჩუქრები დავუწყეთ, რომელსაც ღამის თორმეტ საათზე გავხსნით. დღეს შუადღემდე ვმუშაობთ მხოლოდ და შემდეგ სახლებში მივდივართ. ერთი სული მაქვს მივიდე და საჭმელები გავაკეთო (მხოლოდ რამდენიმე და მარტივი, საცივებს და გოზინაყებს მომავალ წელს შევეჭიდები).

ჰო მართლა, სამსახური შევიცვალე. ჩემი ხუთწლიანი მონოგამიური ურთიერთბების შემდეგ სხვაგან გადავედი და აქაც იგივე ერთგულებით ვაპირებ გაჩერებას. ძალიან მიხარია ეს სიახლე და ენერგიების ისეთ მოზღვავებას ვგრძნობ, რომ მგონია მთებს გადავდგამ!

გარდა ამ სამი მნიშნველოვანი სიახლისა სწავლაც გავაგრძელე. ორი წლის შემდეგ MBA მექნება და არავინ იცის, იქნება თუ არა ეს ჩემს ცხოვრებაში ბოლო ხარისხი : )

სხვა რა გითხრათ. გისურვებთ, რომ ყოველ წელს ისეთ განწყობაზე ხვდებოდეთ, როგორზეც ახლა ვარ.

დღე მეხუთე

ჩემი ოფიციალური შვებულების ბოლო დღე.

ძალიან მალე გაირბინა ამ ერთმა კვირამ. იმაზე სწრაფად, ვიდრე სამუშაომ. სამაგიეროდ, დასვენებაც მოვასწარი და ყველა იმ თასქის შესრულება, რაც პირველ პოსტში მქონდა ჩამოთვლილი!

დღეს ძალიან ბევრი საბოდიალო მქონდა. გამიმართლა და კარგი ამინდი დამემთხვა. ჩავიცვი ჩემი ახალი კეტები და შევუდექი გეგმების შესრულებას. სამი საათისთვის სახლში მოვედი, ჩავეხუტე დივანს და ლევანს მივწერე, რომ საღამოს კინოში მინდოდა წასვლა.

Horrible Bosses 2 გვინდოდა გვენახა. რვის ნახევარზე უკვე რუსთაველში ვიყავით, სადაც ბილეთები უკვე გათავებული იყო. ავიღეთ ღამის სეანსის ბილეთები და თერთმეტის ნახევრამდე დავიწყეთ ქუჩებში და მაღაზიებში ბოდიალი.

საბოლოოდ გადავწყვიტეთ, რომ ლაღიძეში წავსულიყავით. ჰოდა, ამ ლაღიძის გზაზე შემთხვევით, სრულიად შემთხვევით შეგვხვდნენ ელენე და დათო! რომლებიც ასევე ლაღიძეში მიდიოდნენ! და რომლებმაც ასევე კინოში წასვლა გადაწყვიტეს!

მიუხედავად იმისა, რომ ფილმმა საკმაოდ გამიცრუა იმედები და არც ხაჭაპური იყო დიდად გემრიელი, მაინც ყველაზე კარგი დასასრული ჰქონდა ამ პარასკევ დღეს და ჩემს მოკლე შვებულებას <3

დღე მეოთხე

ჩემი შვებულების მეოთხე დღე საკმაოდ მიმზიდველად გამოყურებოდა-არც სამეცადინო მქონდა და არც უნივერსიტეტში არ ვიყავი წასასვლელი. ამიტომ, დილით მშვიდი სინდისით გამოვიძინე და სახლის ნელ-ნელა დალაგებას შევუდექი. შუა დღისთვის მე, მარის და ელენეს უნდა გვებოდიალა გარეთ და რაიმე საინტერესო აქტივობით დავკავებულიყავით, თუმცა ელენეს ლექტორობის გამო ეს ამბავი ჩაგვეშალა და სამივე ცალ-ცალკე შევრჩით ჩვენს ხუთშაბათებს.

გადავხედე ჩემს პირველ პოსტში ჩამოწერილ სიას და გადავწყვიტე, რომ აიდი ბარათი ამეღო. სულ მინდოდა ახალი პირადობის მოწმობის აღება, ძველს ვერცერთ საფულეში ვერ ვატევ და თან ბაყაყივით ვარ ფოტოზე. ჰოდა წავედი, შევავსე განაცხადი, გადავიღე ასევე ბაყაყივით ფოტო და ველოდები ათ დღეში როდის მომივა სმს და წამოვიღებ!

და მერე ვიბოდიალე, მარტომ. წარმოვიდგინე, რომ თბილისში ჩამოსული ტურისტი ვიყავი. კოლმეურნეობის მოედნიდან (ნეტავ ახლაც ასე ჰქვია?) კოტე აფხაზის ქუჩაზე დავეშვი (ანუ, ლესელიძეზე).

ძალიან მიყვარს ეს ქვაფენილიანი ქუჩა, თავისი ანტიკვარიატის მაღაზიებითა და შაურმებით.

გზად ძალიან ლამაზი ფისო შემხვდა:

20141204_151334

იჯდა თავისთვის და წყნარად ილოკავდა ხელ-ფეხს, უფრო სწორედ, ფეხ-ფეხს. ცოტა შემრცხვა, როცა ფოტოებს ვუღებდი. მაგრამ, მერე გამახსენდა, რომ სტამბოლში საერთოდ არ მიტყდებოდა, ასე რომ, თამამად ვაპოზიორე ეს ცუნცულ კატა.

მერე ჩურჩხელების მაღაზიას წავაწყდი. არ არსებობს ალბათ ტურისტი, რომელიც თბილისში ყოფილა და ერთი ასეთი ფოტო არ გადაუღია:

20141204_151352

ლუკა პოლარეში ცხელი შოკოლადი ვიყიდე. ცხელი შოკოლადი სუპერ-ცხელი აღმოჩნდა, რის გამოც აგერ მეორე დღეა ენა მეწვის. ბედის ეს უკუღმართობა არ შევიმჩნიე, მდუღარე სითხე უდრტვინველად გადავყლაპე და სეირნობა გავაგრძელე.

ჰო, მანამდე ერთი სასაცილო, მეინსტრიმული ფოტოც გადავიღე:

20141204_151919მერე რა, რომ საქართველოში სტარბაქსი არ არის და ამ ჭიქას ნადა არ აწერია? რაც გვაქვს, იმით ვამაყობთ!

კარგი ქალაქგეგმარება არ გვაქვს, თორემ მაგითიც ვიამაყებდით:

20141204_150123

ამოვედი თავისუფლების მოედანზე, დავიარე რუსთაველის მაღაზიები, ვაჩუქე მათხოვრებს ფული. მერე გამახსენდა, რომ სულ მინდოდა ვენდისში პორტაბელა მელთის გასინჯვა. უბრალოდ, როგორ ჟღერს-პორტაბელა მელთი!

20141204_163126ჩემი პორტაბელა ძალიან ცხიმიანი აღმოჩნდა : ( რა ვქნა, მაინც MC პროდუქციის ერთგული ვარ სწრაფ კვებაში.

შემდეგ გადავედი სმარტში და ვიყიდე მარტინის ყველაზე დიდი ბოთლი. ეტყობა, გზად ნანახმა ამ წარწერამ შთამაგონა:

20141204_153858შემდეგ მოვახტი 88 ნომერ ავტობუსს და კოსტავას ნაცვლად ნუცუბიძეზე აღმოვჩნდი. გადმოვხტი, მოვახტი რაღაცა ნომერ სამარშრუტო ტაქსს და მოვაღწიე ჩემს ბუდეში.

ძალიან დაღლილი ვიყავი, ძალიან. ფეხით ბოლოს ამდენი, ალბათ, ლაგოდეხში ვიარე. დავეგდე დივანზე და დაველოდე ლევანის, ელენეს და მარის მოსვლას. სანამ მოვიდნენ რამდენჯერმე გამოვიძინე კიდეც.

კარგია, როცა სახლი და მეგობრები გყავს. ერთად ძალიან მაგარ კომბინაციას ქმნიან!

ღამე, ძილის წინ გავიფიქრე, რომ კარგი მეოთხე დღე მქონდა. უაზრო ბოდიალი იყო ერთ-ერთი ის, რაც სამსახურში ხშირად მენატრებოდა.