Memory glimpse

ერთხელ რკონში წავედით.

ღამე კარვებში გვეძინა. დილით გამოვძვერი გარეთ და ვხედავ, რომ ჩემი შეყვარებული კოცონზე რკინის ჭიქაში ყავას მიდუღებს და მიღიმის, ახლა მაინც ხომ ვეღარ მეტყვი რომ დილით შენთვის ყავა არ მომირთმევიაო.

tumblr_npncu9jknf1rsb4fco1_540

ეს ჩემი ხელი არაა, მაგრამ ის იყო ყველაზე გემრიელი ყავა, რაც კი ოდესმე დამილევია <3

შიში

არ ვიცი, ვისთვის სად მთავრდება ბავშვობა: სკოლასთან, უნივერსიტეტთან, პირველ შეყვარებულთან თუ პირველ იმედგაცრუებებთან. ჩემთვის იქ მთავრდება, როცა მშობლებს რაღაც ტკივათ, როცა ნელ-ნელა აცნობიერებ, რომ ბერდებიან.

ძალიან მეშინია. ვცდილობ, პოზიტივი შევინარჩუნო, კარგზე ვიფიქრო, მაგრამ საკმარისია ერთი წამით მოვდუნდე, რომ შავ-ბნელ ფიქრებში ვზივარ და ვკანკალებ.

მინდა მეტი შემეძლოს. მინდა მე დამემართოს ყველა ის ტკივილი და დაავადება, მე ხომ უფრო ადვილად გადავიტან. მაგრამ ასე არ ხდება და ჩემს შიშებთან და ძალით პოზიტივებთან ისევ მარტო ვრჩები.

და მაინც

მაინც

მაინც ყველაფერი კარგად იქნება. გამორიცხულია სხვანაირად მოხდეს, არ არსებობს, წარმოუდგენელია.

აღარ მინდა მეშინოდეს.

Caturday

გუშინ საღამოს მძინარე ბუსა რომ ლოგინიდან ავიტაცე, გულში ჩავიკარი და ნახევარი საათი ჩაღუნღულებულები ვისხედით მივხვდი, რომ ყველა სახლში, ოფისში, შენობაში უნდა იყოს თითო მსუქანი კატა, ჩასახუტებლად და მოსადუნებლად.

03.05. ∞

ღუმელში მაფინები ცხვება, გაზქურაზე ქათმის ფილე მზადდება. მე საათი დანიშნული მაქვს და ამიტომ ახლა მშვიდად ვზივარ და ვწერ ამ პოსტს.

თქვენს კალენდარზე, უბრალოდ, სამი მაისია. ჩემსაზე კი თარიღი, რომელმაც ჩემი ცხოვრება სამუდამოდ შეცვალა.

მილოცვებს დღესაც ვიღებ. ამბობენ, რომ პირველი წელი ყველაზე რთულია. მე უხერხულად ვიღიმი და ვფიქრობ, ნეტავ რა სირთულეს გულისხმობენ. ერთად ცხოვრების პირველივე დღიდან ორივეს ისეთი განცდა გვქონდა, რომ დიდხანს დავდიოდით სადღაც ქუჩებში მარტო და ახლა, როგორც იქნა, სახლში მოვედით.

მაფინები ცხვება, ქათმის ფილე მზადდება. საღამოს ჩვენი სახლი მეგობრებით აივსება და სკამები აღარ გვეყოფა.

ეგ არის ბედნიერება. იმდენი მეგობარი, სკამები რომ არ ჰყოფნით და ისეთი ადამიანი გვერდით, როგორიც ჩემი ლევანია.

The Day

კარი გამოვაღე და მანქანაში ჩავჯექი. ფანჯარა ჩამოვწიე. რაღა ახლა ამოვარდა ეს ქარი, ამეშალა ნერვები და ისევ ავწიე. მძღოლი რაღაცას მეუბნება. მეც მექანიკურად ვპასუხობ. საათზე ვიყურები. ვაგვიანებ, მაგრამ არ ვღელავ. სიმართლე რომ ვთქვა, დიდად ვერაფერს ვგრძნობ. ერთადერთი ის ვიცი, რომ პირველზე სახლში უნდა ვიყო. ხელები გაყინული მაქვს, პირი-გამშრალი.

კიბეებზე ავდივარ, ზარს ვრეკავ. სინათლე, ხმაური და ბევრი ხალხი ერთად მეჯახება. ყველას ვუღიმი, ვუცინი და ერთი სული მაქვს, ოთახში მარტო დავრჩე და კაბა ჩავიცვა. თან ისე უნდა ჩავიცვა, რომ არც თმა და არც მაკიაჟი არ გამიფუჭდეს. დედას ვეძახი. ფრთხილად მაცვამს თეთრ კაბას ისე, როგორც პატარას დილაობით მაცმევდა. სარკეში ვიხედებით და ვჩუმდებით. არც მე ვყოფილვარ არასდროს ასეთი ლამაზი და არც დედა ასეთი გაბრწყინებული. შეგრძნებები მიბრუნდება, ხელები მითბება და ვიღიმი.

დღეს ლევანს ცოლად გავყვები.

<3

Trench

მე ბებო მყავდა.

ერთხელ ბებომ გადაწყვიტა ჩემთვის პალტო ეყიდა. მუქი მწვანე, თხელი პალტო. ჰოდა, მიყიდა პენსიიდან მოგროვებული ფულით და მაჩუქა.

უკვე წლებია, ეს პალტო მაცვია. ძალიან ლამაზი და ისეთი სტილია, რომელიც არ გბეზრდება. ესეც რომ არ იყოს ყოველ ჩაცმაზე ბებო მახსენდება.

ეს ის ბებოა, შარშან ცუდად რომ იყო და შეშინებული საავადმყოფოში რომ იწვა. მე კიდევ ამ ამბის გონში არ ვიყავი და ბედნიერი დავსეირნობდი რომის ქუჩებში.

მალე ერთი წელი გავა, რაც აღარაა. მე კიდევ ახლა ვგრძნობ, თუ როგორ ძალიან მიყვარდა.

On this day

ფეისბუქმა რამდენიმე კვირის წინ ახალი აპლიკაცია გაუშვა-on this day. შეხვალთ ამ გვერდზე და მარკი უცებ-უცებ ამოგიყრით ყველა იმ ფოტოსა თუ სტატუსს, რაც წინა წლებში ამ დღეს დაპოსტეთ.

შევდივარ ეს დღეები და სულ წინასაქორწილო სამზადისს მიგდებს: როგორ ვარჩევდი კაბას, ვგეგმავდი თაფლობის თვეს, ვითვლიდი დღეებს და ვღელავდი. იმდენად მენატრება ეს დღეები, რომ ამ ძველ სტატუსებზეც კი მიჩქროლდება გული. ნეტავ ისევ იქ ვიყო და ეს ყველაფერი თავიდან განვიცადო <3

მალე ერთი წლის თავს ავღნიშნავთ. საოცრებაა, რა მალე გადის დრო. და საოცრებაა, როგორ გამიმართლა და ყველაფერი ასე იდეალურად დაემთხვა ერთმანეთს <3

და მაინც, best is yet to come <3