100 საქმე/საათში სიჩქარით

ცხოვრების რიტმი-აჩქარებული

დრო-არასაკმარისი

დასვენება-ნოლი

განწყობა-დაძაბული

შედეგი-იმედია, კარგი!

ტემპის აკრეფა მიჭირს, თორემ მერე არ ვაგდებ.

მოგეხსენებათ, წელს მაგისტრატურაზე ჩავაბარე. მთელი დღე სამსახური და საღამოს ლექციები ძალიან ძნელი ყოფილა. საღამოს რომ იყოს ისე, რა მიჭირდა! მთელი სემესტრი გადარბენაზე ვიყავი, რომ ყველაფერი მომესწრო. შვებულებებს ვიღებდი არა დასასვენებლად, არამედ სასწავლად. ჩემი თანამშრომლები ბედნიერი სახეებით რომ ბრუნებოდნენ არდადეგებიდან, მე უფრო ნერვული მოვდიოდი და ვიღრინებოდი

მაგრამ, ეს ყველაფერი ამად ღირდა. ძალიან კარგი ქულები მაქვს ამ სემესტრში, ჩემი GPA 3,3-ია. ასევე, მქონდა შანსი მემუშავა ავსტრიელ ლექტორებთან, რომლებისგანაც ძალიან ბევრი კარგი ვისწავლე და საკუთარი ძალების კიდევ უფრო მეტად ვირწმუნე. 

მაგრამ, გამოცდებმა მომკლა. ვერაფრით ვერ ვახერხებდი შუა კვირაში მეცადინეობას. შაბათ-კვირას თუ ჩავუჯდებოდი წიგნებს და შესვენებაზე თუ გადავიკითხავდი რამეს. რაც მთავარია, ყველაფერმა ჩაიარა. 12 მარტამდე ვისვენებ და შემიძლია მთელი თავისუფალი დრო იმას მოვახმარო, რაც მინდა.

მაგრამ, ეს დრო ისევ სწავლაზე წავა. ორშაბათიდან (ჩემი არდადეგების პირველი ოფიციალური დღიდან) იბსუ-ს ტრენინგ ცენტრში ვიწყებ სიარულს, ადამიანური რესურსების მართვა მინდა შევისწავლო. მინდა გითხრათ, რომ ვღელავ და ერთი სული მაქვს, ლექციები მალე დაიწყოს. ძალიან მაინტერესებს ეს თემატიკა და იმედი მაქვს, გამორჩეული სტუდენტიც ვიქნები

ასე რომ, შეჩერების და დასვენების დრო არ არის. მიუხედავად იმისა, რომ ხანდახან ვწუწუნებ ამაზე, დღის ბოლოს ძალიან კმაყოფილი ვარ ჩემი თავის, რადგან ბევრი რამ მოვასწარი და დრო უქად არ დამიკარგავს. თან ჩემს ასაკში, თან ჩემს პირობებში.

მისურვეთ წარმატებები : )

მეტი ვიძინოთ

მიუხედავად იმისა, რომ უკვე თერთმეტის ნახევარია და უმრავლესობას უკვე დიდი ხანია გვღვიძავს, დარწმუნებული ვარ, რომ თვალებს მაინც ძლივს ვახელთ, მოთენთილები ვართ და დილის საათებში დიდი პროდუქტიულობითაც არ გამოვირჩევით. ეს ყველაფერი იმიტომ, რომ ძილი გვაკლია. ძველი, მშობლიური, ტკბილი ძილი. ამბობებ, რომ, სულ მცირე, რვა საათი უნდა გეძინოს. იმასაც ამბობენ, რომ ეს მაინც ინდივიდუალურია და ყველა თავისით გამოიმუშავებს საკუთარ ოპტიმალურ დროს. ამ ბოლო დროს ვფიქრობ, რომ რვა საათის თეორია გაცილებით უფრო მყარია, რადგან ჩემ გარშემო ხალხს  ძილი მასიურად აკლია.

ადრე ადგომა პრობლემა არაა. რვაზე იღვიძებ თუ ცხრაზე, დიდი მნიშვნელობა არ აქვს. ზოგიერთ ქვეყანაში სამუშაო დღე გაცილებით ადრე იწყება, დილის გადაცემის წამყვანები კი, საერთოდაც, ხუთზე დგებიან, მგონი!!!

მთავარია დროულად დაძნება. ჩემს შემთხვევაში, თერთმეტზე. თან:

1. არანაირი ინტერნეტი. სერიალების ყურებამ ისე შეიძლება შემიყოლიოს, რომ თერთმეტზე კი არა, სამზეც ვეღარ დავიძნო.
2. არანაირი ძილის წინ კითხვა. წიგნებს, უმეტესობა, ძილის წინ კითხულობს. აბა, დღისით ვის აქვს მაგის დრო. ძილის წინ წაკითხული კი მე სიზმრებში კოშმარებად მყვება და მერე მთელი ღამე ამა თუ იმ სიუჯეტს ვხედავ, რაც ემოციურად ძალიან მღლის და დილით გატანჯული ვიღვიძებ.

ამ პირობებს თუ შეასრულებთ, დილით არც თვალები გექნებათ ჩაშავებულ/ჩაწითლებული, არც ადგომა დაგეზარებათ, არც მოთენთილობა შეგაწუხებთ და სამსახურსა თუ უნივერსიტეტშიც უფრო მხნედ წახვალთ.

ეჰ, სალაპარაკოდ ადვილია, შესრულება კი-ძნელი. დღესაც ვეცდები ადრე დაძინებას. დილითაც ადამიანურად მოვემზადები, და არა ასე:

Building a Team

უკანასკნელი ერთი კვირა ძალიან სასიამოვნოდ და პროდუქტიულად გავატარე ახალ  ჯგუფელებთან და ავსტრიელ ლექტორთან ერთად. წინა პოსტებში ვწერდი, რომ ჩემი სამაგისტრო არჩევანით ძალიან კმაყოფილი ვიყავი და სასწავლო პროცესზე დიდ იმედებს ვამყარებდი. ვინც კარგად მიცნობს ისიც ეცოდინება, რომ იშვიათად ვარ რაიმეთი კმაყოფილი. განსაკუთრებით კი-უნივერსიტეტით.

ჩემი ინტუიცია არ შემცდარა.  მორიგ საგანს “ჯგუფის დინამიკა” ერქვა და ერთი კვირის განმავლობაში დილის ცხრიდან საღამოს ხუთ საათამდე გვიტარდებოდა. მთელი ეს პერიოდი ვისხედით, ვიჯექით, ვიწექით, ვცქმუტავდით, ვყვიროდით, ვარჩევდით და ვმსჯელობდით, თუ…

•  რა არის გუნდი
• რა არის აუცილებელი კარგი გუნდის ფორმირებისთვის
• როგორ უნდა გადანაწილდეს ფუნქციები
• როგორ უნდა ავიცილოთ თავიდან და მოვაგვაროთ უკვე წარმოქმნილი კონფლიქტები
• როგორ ვიპოვოთ მარტივი გამოსავალი ერთი შეხედვით რთული სიტუაციებიდან
• როგორ ვიმუშაოთ ჩვენთვის ხშირად აუტანელ და შეუთავსებელ ადამიანებთან
• ვისწავლოთ არა მხოლოდ სწორი პასუხების, არამედ სწორი კითხვების დასმაც
• არ გვეშინოდეს საკუთარი აზრის ღიად დაფიქსირების და ხაზგასმის
• როგორ უნდა შევუწყოთ ხელი გუნდში ჯანსაღი ატმოსფეროს ჩამოყალიბებას
• და ა.შ და ა.შ

როგორი ნაცნობი სიტყვებია, არა? ალბათ, თითოეულ ჩვენგანს ჰგონია, რომ ეს ყველაფერი კარგად იცის. ო, როგორ შორს ვართ ამ ცნებების არა სამსახურში, არამედ თუნდაც პირად ურთიერთობებში სწორად გამოყენებისგან! როგორ არ გვესმის ერთიანობის მნიშვნელობა და როგორ არ გვწამს საკუთარი და სხვისი ძალების!

მოკლედ, წინა პოსტის არ იყოს, ახლაც აჟიტირებული ვარ. უბრალოდ, ძალიან მომეწონა ეს კურსი თუნდაც იმიტომ, რომ შედეგი კვირის ბოლოსვე დავინახე!

• ვმუშაობდით ყოველდღე სხვადასხვა ჯგუფებში
• მაქსიმალურად ვეხმარებოდით ერთმანეთს (ვუთარგმნიდით ტექსტებს, ვაფორმებდით პრეზენტაციებს)
• პირადად მე არ მქონია არცერთი კონფლიქტი გუნდში (არადა, საკმაოდ ფიცხი ადამიანი ვარ)
• ვისწავლეთ ერთმანეთის მოსმენა
• და შეცდომების აღიარება (Violet/Orange issue)
• დავიწყეთ ერთმანეთის ღირსებების დაფასება
• დავმეგობრდით! რამდენიმე კვირის გაცნობილ ადამიანებთან დავმეგობრდი, რაც საოცრებაა.
• თავს ვგრძნობდით შეკავშირებულ ჯგუფად, რომელიც ერთად მიდიოდა და ერთი მიზანი ჰქონდა.
• ვაკრიტიკებდით, კრიტიკას ვიღებდით. ხან-არა. რაც მთავარია, ეს ყველაფერი ხდებოდა ყვირილის და ყელის ძარღვების დაქაჩვის გარეშე
• და ა.შ და ა.შ

ასე რომ, არ ვნანობ, რომ ჩემი საზმათრო არდადეგებისთვის შემონახული შვებულება ჯგუფის დინამიკას შევწირე. ღმერთმანი, ბოლოს როდის გინახივართ ასეთი აღფრთოვანებული, მითხარით

წინ მთელი სემესტრი და ორი ახალი ლექტორი გველოდება (იმედი მაქვს, ინგლისური მათაც კარგად იციან). მანამდე კი ვრჩები თსუ-ს ერთგულად და  მინდა,  რომ ეს განწყობა ბოლომდე გამყვეს.

ახალი ეტაპი ჩემს ცხოვრებაში (საკმაოდ ხმაურიანი სათაური :დ )

არ მინდოდა ამაზე მანამ დამეწერა, სანამ ზუსტი პასუხი არ მეცოდინებოდა.
ადრეც მიხსენებია ეს თემა, ერთ-ერთ ბოლო პოსტშიც ვწუწუნებდი ამ პრობლემაზე.
მოკლედ, წარმატებით გავიარე სამაგისტრო გამოცდები და სტუდენტი გავხდი, ისევ.
ჩავაბარე თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში, “ორგანიზაციის განვითარებასა და კონსულტირებაზე”.

 თსუ  2010 წელს დავამთავრე. სამწუხაროდ, არ მოვხვდი იმ ბედნიერ ადამიანთა რიგში, რომლებმაც 16 წლის ასაკში სწორად აირჩიეს პროფესია. ჩემგან ურიგო ჟურნალისტი არ გამოსულა, მაგრამ ჩავთვალე, რომ სხვა სფეროში უფრო მეტი წარმატების მიღწევა შემეძლო. რა სფეროში? ეს მაშინ არ ვიცოდი. გამრჩეულად არაფერი მაინტერესებდა, საკუთარ თავს ვერსად ვერ ვხედავდი და ა.შ.

შესაბამისად, მაგისტრატურაში საერთოდ არ ჩავაბარე. შეშფოთდა ოჯახი. მე კიდე მოკლედ ავუხსენი, რომ ეს წელი მხოლოდ ვიმუშავებდი და თუკი რაიმეს მოვიფიქრებდი, სად გაიქცეოდა უნივერსიტეტი და სწავლა? მომავალში ვცდიდი. მათაც გამიგეს და ზედმეტი კითხვები აღარ დაუსვამთ.

წელს მომინდა ჩაბარება. ერთხელაც, სოციალურ და პოლიტიკურ მეცნიერებათა   ფაკულტეტს ვათვალიერებდი და აღმოვაჩინე “ორგანიზაციის განვითარება და კონსულტირება”. ამასობაში, ორგანიზაციაში მუშაობის გამოცდილებაც დაგროვილი მქონდა და ეს ახალი ( ნუ, ჩვენთან ) სფერო ძალიანაც მაინტერესებდა.

• საბუთები შევიტანე;
• გამოვიყენე უნარების შარშანდელი ქულა;
• გამოცდაზე გავედი (მაღლივი, დილა, სიცივე, უამრავი ხალხი, ჩანთების დატოვება, ნომრის რიგში დგომა, დამკვირვებლების აქეთ-იქით სიარული და ა.შ);
• დაველოდე 23 სექტემბერს და ჩარიცხულთა სიებში ჩემი სახელი და გვარი აღმოვაჩინე : )

ძალიან გამიხარდა.

სწავლა 10 ოქტომბერს, ჩემს დაბადების დღეზე გვეწყება ძალიან მაინტერესებს ჩემი 13 ჯგუფელი, რომლებიც ფეისბუქზე უკვე დავძებნე

Tsu, here I come again!

რა სარგებლობა მოაქვს დიდობას

“წადით, მომწყდით თავიდან,

დაბერება არ მინდა!”

ასე ამბობდა პეპი გრძელიწინდა და მე მისი ყოველთვის მიკვირდა. დაბერება არასდროს მდომებია, მაგრამ ყოველთვის მინდოდა, ვყოფილიყავი უფრო დიდი: სკოლის პერიოდში უფროსკლასელებს შევნატროდი, ბოლო ზარი მინდოდა. მერე სტუდენტების მშურდა. სტუდენტობის დროს კი მათი, ვინც უკვე მუშაობდა.

ყველა ეტაპი გამოვიარე და ახლა უკვე ვხვდები, თუ რატომ არ უნდოდა პეპის გაზრდა. მეტი ასაკი მეტ პრობლემებს უდრის. ისეთს კი არა, ბავშვობაში რომ გაწუხებს და გულის სიღრმეში იცი, რომ დიდი არაფერია. არა, რაც უფრო დიდი ხარ, მით მეტ შარში ყოფ თავს. ყოველ ახალ ნაბიჯს ახალი პასუხისმგებლობები მოყვება. თან ჩვენთან! არ ვიცი, სხვა ქვეყნებში როგორ ხდება, მაგრამ საქართველოში ყველაფერი დაჩქარებული ტემპით მიდის, თითქოს სადღაც გავრბივართ და რაღაცის მოსწრება გვინდა. მაგალითად, სწავლა. ჩვიდმეტი წლის რომ ვიყავი აზრად არ მომდიოდა, რომ ბავშვს სკოლის მერე შეიძლებოდა გამოცდები არ ჩაებარებინა და იმავე წელს სტუდენტი არ გამხდარიყო. არასდროს მიფიქრია, რომ სკოლის შემდეგ რამდენიმე თავისუფალი წელი კარგად გააზრებულ გადაწყვეტილებას და სწორ არჩევანს ნიშნავდა. ახლა ოცდაორის ვარ და მაგისტრატურაში ჩაბარებას არ ვჩქარობ. მინდა, რომ ამჯერად მაინც გამოვიყენო წლები, გავიხედ-გამოვიხედო და მერე ავირჩიო ფაკულტეტი. სამწუხაროდ, ასე არ ფიქრობენ ჩემ გარეშემო ადამიანები და პანტა-პუნტით აბარებენ ბაკალავრიატიდან მაგისტრატურაზე, პრინციპით ”დიპლომი და ხარისხი ხომ მაინც მექნება?”

გექნება, აბა სად წავა? მაგრამ რატომ გარბიხარ, ადამიანო, რატომ? რატომ გვეჩქარება გაზრდა და გადიდება?

ცოტა ავურიე. ერთის დაწერა მინდოდა და მეორე გამომივიდა. მომავალში პეპის თემას აუცილებლად მივუბრუნდები.

შვებულების მოლოდინში

როდესაც ვინმე წუწუნებდა, შვებულება არ მაქვს და მთელი ზაფხული თბილისში მიწევს ყოფნაო, ძალიან მიკვირდა და მეცინებოდა. ვფიქრობდი, მთავარია მარტო არ დარჩე ქალაქში და თუ მეგობრებიც აქ იქნებიან რა მოხდა, თუ ზაფხულსაც ისე გაატარებ, როგორც მთელ წელს-თქო.

თურმე სასტიკად ვცდებოდი. არა, შვებულება არ გაუუქმებიათ ჩემთვის, ისევ მეკუთვნის ნანატრი ოცდაოთხი სამუშაო დღე. უბრალოდ, ახლა ვიგრძენი, თუ როგორ დავიღალე და როგორ მინდა თბილისიდან სადმე გასვლა, დასვენება. ყოველდღიური საქმე ორმაგა დამღლელი ხდება, ენერგია იკლებს, ღამეც ვერ იძინებ წესიერად და სწორედ ასეთ დროს არის საჭირო შვებულება.

მალე მოვიდეს აგვისტო, რომ ხელახლა დავიმუხტო ძალებით. თან-რაჭული ძალებით. ერთი სული მაქვს, როდის შევაღებ ჩემი სახლის ჭიშკარს და როდის ჩამოვჯდები ჩემს ზამბარებიან საწოლზე. მერე ბარგს ამოვალაგებ, სარაფანს გადავიცვამ და მდინარეზე ჩავალ. გავივლი ათასჯერ გადათელილ ბილიკებს და ქვიდან ქვაზე ხტუნვით მივაღწევ ჩვენს ამოჩემებულ ადგილს. ჩამოვჯდები სიმწვანეში და გავიფიქრებ: აი, ზაფხულიც მოვიდა!

მანამდე კი…

აუ, რა მაგრად დავიღალე

I hate days like this

დილით ყავის მოდუღებას რომ დააპირებ და აღმოაჩენ, რომ ყავა აღარ არის

ქვედაბოლოს რომ ეძებ და ვერ პოულობ

გარეთ ისე ცხელა, რომ მაკიაჟი სახეზე გეწუწება

გზაში შენთვის უსიამოვნო ადამიანს რომ შეხვდები

ტაქსს რომ გააჩერებ და უჟმური მძღოლი შეგხვდება

სამსახურში მოსული ოთახის გასაღებს რომ ვერ იპოვი

სადილად წამოღებული სალათი რომ ჩანთაში ჩაგექცევა

ასეთი დღისგან კარგს რას უნდა ელოდო?

დღის ფოტო

დიდი იმედი მაქვს, რომ დღეს ასეთი არ ვიქნები >_<

6. და თქვენ რომელ საათზე იღვიძებთ, სერ?

ახლა ისეთ რამეს ვიტყვი, რაც ბევრს არ უყვარს და ყოველ დილით ამაზე წუწუნებს: ადრე ადგომა ძალიან კარგია

ზოგადად, დილის ძილი ყველაზე სასიამოვოა. რა ჯობია, ნებივრად რომ გადაბრუნდები ერთი გვერდიდან მეორეზე და იცი, რომ მაღვიძარას დარეკვამდე ამდენი და ამდენი დრო გაქვს დარჩენილი. მეც ასე ვიყავი. სამსახურში ათ საათზე უნდა ვიყო, შესაბამისად, ცხრა საათზე რომ ავდგე და გამზადება დავიწყო, ამ პირობას უპრობლემოდ ვასრულებ. ბოლო პერიოდში კი უფრო ადრე დავიწყე ადგომა, შვიდ საათზე.

რვის ნახევრისთვის უკვე გამოფხიზლებული ვარ და სარბენად გავდივარ. ყურსასმენები, დილის სუფთა ჰაერი და წყნარი ქუჩები: დღე ამაზე უკეთ როგორ უნდა დაიწყოს. ხან სწრაფად დავდივარ, ხან დავრბივარ, როგორც შემიძლია. ნახევარი საათის მერე სახლში ვბრუნდები, წყალს ვივლებ და ცხრა საათისთვის უკვე გამზადებული ვარ.

სამსახურამდე ერთი საათია დარჩენილი. ყავას ვიდუღებ, წიგნს ვიღებ და მშვიდად ვსვამ. დილის სასიამოვნო რიტუალია. ნელ-ნელა მოდის ათის ნახევარი და მეც ნელ-ნელა გავდივარ სახლიდან, სრულიად გამოფხიზლებული, მშვიდი და კარგ გუნებაზე მყოფი.

ახლა, რა ხდება, თუ ცხრაზე ვიღვიძებ და ადრე არ ვდგები: როგორც წესი, ზუსტად ცხრა საათზე ვერ ვეშვები ძილს და ათის წუთებზე წამოვვარდები. ბარბაცით გავდივარ აბაზანაში და იქიდან უკვე კისრისტეხით ვბრუნდები ოთახში, რადგან მაგვიანდება და ვეღარაფერს ვერ ვასწრებ. საუზმეზე ლაპარაკიც ზედმეტია, შეიძლება ყავის მოდუღებაც ვერ მოვასწრო და ოფისში დავლიო ერთჯერადი მაკკოფე, რომელიც მძულს. ხასიათი-საშინელი, განწყობა-მძინარე, ორგანიზმი-მოდუნებული. ის საყვარელი დილის ძილი არ ღირს ამდენად, ჩემთვის.

და თქვენ რომელ საათზე დგებით, სერ?

 

ჩემი პირველი ბლოგოპროექტი

“ჯანსაღი ცხოვრების წესი”  ყველაზე პოპულარულ ცნებად იქცა.  ჩვენთან თავს არავინ იკლავს სწორი კვებითა და ვარჯიშით, ვერც დილაობით შეხვდებით მორბენალ ადამიანებს და ვერც საღამოს. შესვენების დროს საშაურმეებთან ნამდვილი რიგი დგება, ხოლო სახლიდან წამოღებულ მწვანე სალათს არავინ არ მიირთმევს. ჩვენი ვარჯიში გაჩერებამდე ან მანქანამდე არსებული მანძილია, მერე ვდევართ მთელი დღე და საღამოს იგივე მარშრუტს ვასრულებთ.

მოკლედ, ძალიან მოსაწყენია ასე ცხოვრება, ძალიან! დასანანია, როცა ცხოვრების საუკეთესო წლებს  კამეჩივით ატარებ. მაინც მჯერა, რომ ნელ-ნელა შევიცვლებით და ჯანსაღი ცხოვრების წესი ჩვენთვისაც აქტუალური და მისაღები გახდება.

ანუკი წერდა, რომ ყოველთვის სურდა ბლოგზე რაიმე პროექტის წამოწყება, რომელშიც მკითხველებიც ჩაერთვებოდნენ და ერთად იმჯსელებდნენ. დღეს მომივიდა აზრი, რომ ასეთი პროექტის გაკეთება ხვალიდანვე შემიძლია, სათაურით

ჯანსაღი ცხოვრების ერთი კვირა 

ანუ, ერთი კვირის განმავლობაში ყოველდღე ვივარჯიშებ, ჯანსაღად ვიკვებები, მინიმალურ დროს დავუთმობ კომპიუტერს და ჯდომას (სამსახურში გატარებული დრო არ ითვლება, რა ვქნა) და 22 მაისს, ანუ იქით კვირას დავწერ შედეგებს: ძნელია თუ არა ეს ყველაფერი, რამდენად სასიამოვნოა, რამდენად აქვს აზრი და ა.შ.

კარგი იქნება, თუ ამ პროექტში ყველა ჩავერთვებით და ერთ კვირას მაინც ისე გავატარებთ, როგორც ჯანმრთელი, ახალგაზრდა ადამიანები და არა ოცდამეერთე საუკუნის ქონში და უმოძრაობაში ჩაძირული კამეჩები.

პ.ს. კამეჩებთან ნასინგ ფერსონალ, ეს ისე, ზოგადად.