მოულოდნელობების უნივერსიტეტი

ცხოვრებამ უცნაური სიურპრიზების გაკეთება იცის. როდესაც კარგს ელოდები, იმედი მწარედ გიცრუვდება. ხანდახან კი ისე სასიამოვნოდ გაოცდები, რომ მეტი არ შეიძლება. მაგალითად, რამდენიმე წლის წინ უნივერსიტეტში მოხვედრით ცხოვრების ყველაზე დიდი იმედგაცრუება განვიცადე.

• არეულ-დარეული ცხრილი;
• ლექციებს შორის ორ-სამსაათიანი ფანჯრები;
•  შეუმდგარი ჯგუფები;
• არასაკმარისი ადგილები საგნებზე;

სამაგიეროდ, წელს იმავე უნივერსიტეტში მოხვედით ძალიან გამიმართლა. ყოველ შემთხვევაში, ახლა ასე ვთვლი.

• ჯგუფი 14 ადამიანისგან იქნება დაკომპლექტებული და მთელი ორი წელი არ დაიშლება;
• ცხრილი მზად გვაქვს და საგნებს არ ჩვენით არ ვარეგისტრირებთ;
•  ლექციებს ავსტრიელი პროფესორებიც წაგვიკითხავენ;
• თეორიის გარდა იქნება პრაქტიკული მუშაობაც!

ალბათ, გაგიჩნდებათ თქვენც ის კითხვა, რაც ჩვენმა რექტორმა “ლაბორატორიის” სტუდენტებს დაუსვა: თუ ასე ძალიან არ მოგწონდათ უნივერსიტეტი, მაგისტრატურაზე რაღას აბარებდით აქო?

ჩემს მიერ არჩეული პროგრამა სხვა უნივერსიტეტს არ აქვს. ან, შეიძლება აქვს და ეს ინფორმაცია ჩემამდე არ დადის. თანაც, მაინც რჩება იმედი გულში, რომ უნივერსიტეტში რაღაც გამოსწორდება და შანსი გექნება ის ოცნება აიხდინო, რომლისაც პირველ კურსზე, ოთხი (ჩემს შემთხვევაში, ხუთი) წლის წინ გჯეროდა.

ძალიან პათეტიკურად ვჟღერ. მაგრამ, რა ვქნა, ძალიან უცხოა ჩემთვის თსუ-თი კმაყოფლების შეგრძნება და ვერ ვეჩვევი. ის გრძნობაც ძალიან მომწონს, “ახალი ფურცლის გადაშლა” რომ ჰქვია.

What’s the story morning glory

დილის ცხრის ნახევარია. თბილი, უთბილესი ლოგინიდან ძლივს გამოვძვერი და იქითა ოთახში გავედი. კარმა ჩართულია, სასიამოვნოდ თბილა. სავარძლის სახელურზე ჩამოვჯექი, რაფას დავეყრდენი და ყავის ჭიქით ხელში ნაცრისფერი ქუჩის თვალიერება დავიწყე. ჭიქა ოდნავ, სულ ოდნავ მწვავს ხელს, მაგრამ მაინც არ ვეშვები და ლამის მთლიანად ჩავეხუტო.
ეს არის ჩემი დილის იდილია. ამ ყველაფრის მერე, წესით, ჯერ კიდევ პიჟამოებში ჩაცმული გაფრატუნდები კომპიუტერთან, ვრთავ და ვათვალიერებ ჩემთვის სასურველ საიტებს. შემდეგ, რომელიმე სერიალს (ამჟამად ჰაუსს ) ჩავრთავ და ვუყურებ. სადღაც, ერთი საათის მერე ვდგები, ვიცვამ/ვემზადები და მივდივარ ლექციაზე (ან სხვა საქმეებზე, გააჩნია რა დღეა).
რა შეიძლება იყოს ამ მშვიდ დილაზე უკეთესი? ჩემთვის არაფერი დალაგებული, დაწყნარებული ნერვებით, დროულად დალეული ყავით და გამოძინებული სახით დაწყებული დღე ძალიან მიყვარს (ვის არ უყვარს?)

მაგრამ დღეს დილით რვაზე მაღვიძარამ (ე.წ. ბუძილნიკმა, უკეთ ჟღერს) დარეკა. ბალიშის ქვეშ მედო, მაგრამ მაინც ვერ გავიგე. ბოლოს, სადღაც შორიდან green day-ის ახალი ალბომის ნოტები რომ გავიგე, მომენტალურად გამოვფხიზლდი. არ მიყვარს, როცა ბუძილნიკის ზარებს მიცვლიან. დღეს დილითაც როიკსოპს ველოდი მარა ჰა, ბილი ჯომ გამაღვიძა. ადგომის პროცესში ისევ ჩამეძინა. მოკლედ, საბოლოოდ ავდექი და გავფრატუნდი კარმასთან, რაფასთან და ყავის ჭიქასთან. ჭიქა ადგილზე არ დამხვდა ჩემით მოვიდუღე, მაგრამ მასთან ალერსის დრო აღარ მქონდა, გიჟივით ჩავიცვი და გავვარდი ლექციაზე.
ანუ დღე კრეტინულად დაიწყო.
გარეთ ცივა. თან ცივა და თან არ ცივა, მაგრამ საბოლოოდ მაინც ცივა რადიო მქონდა. ლექციაზე, რასაც ქვია, ჩამეძინა იმედია სურათები არ მიღეს ჯგუფელებმა რადიო დღიურები მოვისმინეთ (სრული იდიოტიზმი). ჩვენც უნდა ჩავწეროთ.
ხვალისთვის გადაცემის პროექტი მაქვს ჩართოლანთან დასაწერი. კიარადა, კაჭარავასთან. იმედია, კაჭარავა შეამოწმებს, გოგა უფრო მკაცრია :-S
დილით მაიკოს ნახვა ვინატრე, საქმე მქონდა და მეორე სართულზე შემხვდა. მერე მამაჩემის ძმაკაცთან მქონდა რაღაც თხოვნა, მეთქი ანგარიშზე თუ მაქვს დავურეკავ თქო. ორ წამში ზუსტად თვითონ დარეკა. ნეტა დღეს (და საერთოდაც) ასე უცებ ასრულდეს ყველაფერი

იდიოტური დღე მაქვს ინგლისური უნდა ვიმეცადინო, პროექტი დავწერო, ბარათის ასაღებად წავიდე, შეიძლება კონსტიტუციის რომელიღაცა მუხლშიც მომიწიოს მისვლა საღამოს დედუს ვერ გავყვები კინოში, სადღა მცალია

მგონი, ეს ყველაზე დიდი (და უაზრო) პოსტია, რაც დამიწერია აი ურალოდ, პროსტა მომინდა ჩემი დაავადება კვლავ მაწუხებს

cutesy-დან მომწერეს, ვაშააა )

ცივი ომი ჩემი კურსელის ერთ ადგილას :))

ამ წამს შემოვედი სახლში განრისხებული და გაბრაზებული :@
სიამოვნებით წავაძრობდი თავს ჩემს ერთ-ერთ კურსელ მანდილოზავრს :@
მოკლედ, გუშინ გვქონდა მსოფლიო პოლიტკის ლექცია, სადაც ხუთშაბათს ვწერთ კოლოკვიუმს, შესაბამისად გვაქვს აურაცხელი ქსეროქსი გადასაღები. მეჩქარებოდა და ამ გოგოს ვთხოვე ხვალ მოვალ შენს ლექციაზე და გადავაქსეროქსებ თქო. კაიო, მოგიტანო და ამა და ამ დროს მეხუთე კორპუსში მოდიო.
დილით გიჟივით და გადარეულივით წამოვხტი და გავვარდი მეხუთე კორპუსში (წიპა ის გოგო არ ვალოდინო, ასეთ სიკეთეს მიკეთებს ჩემთვის ქსეროქსები მოაქვს და რამე). ოცწუთიანი უშედეგო ლოდინის, მესიჯების და ზარების შემდეგ წამოვედი საკუთარ ლექციაზე.
ნახევარი საათის წინ მომწერა “უი ლექცია გამიცდა და სულ არ მახსოვდა რომ უნდა მენახეო”. სამშაბათს გადაიღეო.
მეთქი გაირჭე უკან ეგ შენი ცივი ომი და ახალი მსოფლიო წესრიგი :@

შეკითხვა: რატომ არ აქვთ ადამიანებს პასუხისმგებლობის გრძნობა?
და რატომ მაქვს მე?
ან მეც მომაშორეთ, ან სხვებსაც ჰქონდეთ, თორე დავიტანჯე უკვე

და თუკი შენ, ჩემო კურსელო თუ ვინც ხარ, ამას კითხულობა, ზემოთა აბზაცის ზემო წინადადებას მიაქციე ყიურადღება და დირექტივები შეასრულე )
მე მაპატიეთ, განვრსხდი