Building a Team

უკანასკნელი ერთი კვირა ძალიან სასიამოვნოდ და პროდუქტიულად გავატარე ახალ  ჯგუფელებთან და ავსტრიელ ლექტორთან ერთად. წინა პოსტებში ვწერდი, რომ ჩემი სამაგისტრო არჩევანით ძალიან კმაყოფილი ვიყავი და სასწავლო პროცესზე დიდ იმედებს ვამყარებდი. ვინც კარგად მიცნობს ისიც ეცოდინება, რომ იშვიათად ვარ რაიმეთი კმაყოფილი. განსაკუთრებით კი-უნივერსიტეტით.

ჩემი ინტუიცია არ შემცდარა.  მორიგ საგანს “ჯგუფის დინამიკა” ერქვა და ერთი კვირის განმავლობაში დილის ცხრიდან საღამოს ხუთ საათამდე გვიტარდებოდა. მთელი ეს პერიოდი ვისხედით, ვიჯექით, ვიწექით, ვცქმუტავდით, ვყვიროდით, ვარჩევდით და ვმსჯელობდით, თუ…

•  რა არის გუნდი
• რა არის აუცილებელი კარგი გუნდის ფორმირებისთვის
• როგორ უნდა გადანაწილდეს ფუნქციები
• როგორ უნდა ავიცილოთ თავიდან და მოვაგვაროთ უკვე წარმოქმნილი კონფლიქტები
• როგორ ვიპოვოთ მარტივი გამოსავალი ერთი შეხედვით რთული სიტუაციებიდან
• როგორ ვიმუშაოთ ჩვენთვის ხშირად აუტანელ და შეუთავსებელ ადამიანებთან
• ვისწავლოთ არა მხოლოდ სწორი პასუხების, არამედ სწორი კითხვების დასმაც
• არ გვეშინოდეს საკუთარი აზრის ღიად დაფიქსირების და ხაზგასმის
• როგორ უნდა შევუწყოთ ხელი გუნდში ჯანსაღი ატმოსფეროს ჩამოყალიბებას
• და ა.შ და ა.შ

როგორი ნაცნობი სიტყვებია, არა? ალბათ, თითოეულ ჩვენგანს ჰგონია, რომ ეს ყველაფერი კარგად იცის. ო, როგორ შორს ვართ ამ ცნებების არა სამსახურში, არამედ თუნდაც პირად ურთიერთობებში სწორად გამოყენებისგან! როგორ არ გვესმის ერთიანობის მნიშვნელობა და როგორ არ გვწამს საკუთარი და სხვისი ძალების!

მოკლედ, წინა პოსტის არ იყოს, ახლაც აჟიტირებული ვარ. უბრალოდ, ძალიან მომეწონა ეს კურსი თუნდაც იმიტომ, რომ შედეგი კვირის ბოლოსვე დავინახე!

• ვმუშაობდით ყოველდღე სხვადასხვა ჯგუფებში
• მაქსიმალურად ვეხმარებოდით ერთმანეთს (ვუთარგმნიდით ტექსტებს, ვაფორმებდით პრეზენტაციებს)
• პირადად მე არ მქონია არცერთი კონფლიქტი გუნდში (არადა, საკმაოდ ფიცხი ადამიანი ვარ)
• ვისწავლეთ ერთმანეთის მოსმენა
• და შეცდომების აღიარება (Violet/Orange issue)
• დავიწყეთ ერთმანეთის ღირსებების დაფასება
• დავმეგობრდით! რამდენიმე კვირის გაცნობილ ადამიანებთან დავმეგობრდი, რაც საოცრებაა.
• თავს ვგრძნობდით შეკავშირებულ ჯგუფად, რომელიც ერთად მიდიოდა და ერთი მიზანი ჰქონდა.
• ვაკრიტიკებდით, კრიტიკას ვიღებდით. ხან-არა. რაც მთავარია, ეს ყველაფერი ხდებოდა ყვირილის და ყელის ძარღვების დაქაჩვის გარეშე
• და ა.შ და ა.შ

ასე რომ, არ ვნანობ, რომ ჩემი საზმათრო არდადეგებისთვის შემონახული შვებულება ჯგუფის დინამიკას შევწირე. ღმერთმანი, ბოლოს როდის გინახივართ ასეთი აღფრთოვანებული, მითხარით

წინ მთელი სემესტრი და ორი ახალი ლექტორი გველოდება (იმედი მაქვს, ინგლისური მათაც კარგად იციან). მანამდე კი ვრჩები თსუ-ს ერთგულად და  მინდა,  რომ ეს განწყობა ბოლომდე გამყვეს.

მოულოდნელობების უნივერსიტეტი

ცხოვრებამ უცნაური სიურპრიზების გაკეთება იცის. როდესაც კარგს ელოდები, იმედი მწარედ გიცრუვდება. ხანდახან კი ისე სასიამოვნოდ გაოცდები, რომ მეტი არ შეიძლება. მაგალითად, რამდენიმე წლის წინ უნივერსიტეტში მოხვედრით ცხოვრების ყველაზე დიდი იმედგაცრუება განვიცადე.

• არეულ-დარეული ცხრილი;
• ლექციებს შორის ორ-სამსაათიანი ფანჯრები;
•  შეუმდგარი ჯგუფები;
• არასაკმარისი ადგილები საგნებზე;

სამაგიეროდ, წელს იმავე უნივერსიტეტში მოხვედით ძალიან გამიმართლა. ყოველ შემთხვევაში, ახლა ასე ვთვლი.

• ჯგუფი 14 ადამიანისგან იქნება დაკომპლექტებული და მთელი ორი წელი არ დაიშლება;
• ცხრილი მზად გვაქვს და საგნებს არ ჩვენით არ ვარეგისტრირებთ;
•  ლექციებს ავსტრიელი პროფესორებიც წაგვიკითხავენ;
• თეორიის გარდა იქნება პრაქტიკული მუშაობაც!

ალბათ, გაგიჩნდებათ თქვენც ის კითხვა, რაც ჩვენმა რექტორმა “ლაბორატორიის” სტუდენტებს დაუსვა: თუ ასე ძალიან არ მოგწონდათ უნივერსიტეტი, მაგისტრატურაზე რაღას აბარებდით აქო?

ჩემს მიერ არჩეული პროგრამა სხვა უნივერსიტეტს არ აქვს. ან, შეიძლება აქვს და ეს ინფორმაცია ჩემამდე არ დადის. თანაც, მაინც რჩება იმედი გულში, რომ უნივერსიტეტში რაღაც გამოსწორდება და შანსი გექნება ის ოცნება აიხდინო, რომლისაც პირველ კურსზე, ოთხი (ჩემს შემთხვევაში, ხუთი) წლის წინ გჯეროდა.

ძალიან პათეტიკურად ვჟღერ. მაგრამ, რა ვქნა, ძალიან უცხოა ჩემთვის თსუ-თი კმაყოფლების შეგრძნება და ვერ ვეჩვევი. ის გრძნობაც ძალიან მომწონს, “ახალი ფურცლის გადაშლა” რომ ჰქვია.

მაცადეთ წერა!!!

თქვენი არ ვიცი და პირადად მე მიჭირს კონცენტრაცია. როდესაც რაიმეს შეზღუდულ დროში ვწერ, ძალების მობილიზება განსაკუთრებით მიჭირს.
ასეთ დროს მჭირდება სიწყნარე, სიმშვიდე და ხელისშემშლელი ფაქტორების არარსებობა. სამწუხაროდ, გამოცდებზე ამის ფუფუნება არ მაქვს. იქ, სადაც ყველაზე მეტად უნდა იყოს სიჩუმე დაცული, ყველაზე მეტს ყაყანებენ.
ყაყანი კიდევ არაფერი. ყველაზე მეტად აი ესენი მაღიზიანებს:
ცხვირში სრუტუნი: ვინც მიცნობს, ყველამ იცის ჩემი ამ ახირების შესახებ. საკმარისია ვინმეს სრუტუნი გავიგო, რომ თმები ყალყზე მიდგება და ნევროზი უმძიმესი ფორმებით მიტევს. ახლა წარმოიდგინეთ, რა დღეში ვარ, როცა სრუტუნი გამოცდის დროს მესმის!
საღეჭი რეზინი: კევი ყოველდღიურ ცხოვრებაში დიდად არ მაღიზიანებს (თუ ვინმე აქლემივით არ იღეჭება, რა თქმა უნდა). გამოცდაზე კიდევ პირიქით-ლამის ვეცე და პირიდან გამოვგლიჯო : ) ჩემი ხანგრძლივი დაკვირვებებით დავასკვენი, რომ ადამიანი ნერვიულობისას კევის ღეჭვის ხარისხს ვეღარ აკონტროლებს. შესაბამისად, ახლო-მახლო ყოფნა კოშმარია.

ტექსტის ბუტბუტით კითხვა: ეს ეროვნულებზე დამემართა. ჩემ უკან მჯოდმი გოგო მოცემულობას ჩურჩულით იმეორებდა და ლამის ჭკუიდან გადამიყვანა. ვერც მივბრუნდი და გავაჩუმე, ვერც დამკვირვებელს ვერ ვთხოვე ვერაფერი და საბოლოოდ არ მივიღე ის ქულა, რაც მინდოდა აქაც მიმტყუნეს ნერვებმა.
დამსწრეები: ლექტორი იქნება ეს, მასწავლებელი თუ დამკვირვებელი ფაქტია, რომ ყველაზე მეტს ხმაურობს. რამდენიმეჯერ გამოვედი სიტყვით და სიწყნარისკენ მოვუწოდე, რაზეც იგივე მოწოდება და პლიუს გაფრთხილება მივიღე.
ახლა წარმოიდგინეთ, რომ ხართ მე და წერთ გამოცდას/სერიოზულ ტესტს. ცდილობთ, რომ მოიკრიბოთ გონება და მაქსიმალურად ყურადღებით მიუდგეთ საქმეს. და ამ დროს გესმით ცხვირში სრუტუნი, კევის ღლაჭუნი, ბუტბუტი და დამსწრის ხმამაღალი კომენტარები. როგორია?
ცუდია, ბატონებო. ძალიან ცუდი.
მოგიწოდებთ ყველას, რომ გაითვალისწინოთ ეს პოსტი და ანგარიში გაუწიოთ ჩემნაირ დანევროზებულ ადამიანებს : (

გამოცდები მაღლივში-to be or not to be?

რამდენიმე წლის წინ უნივერსიტეტში ახალი რეფორმა გაატარეს: გარკვეულ საგნებში გამოცდები მაღლივში დაინიშნა. ამბობენ, რომ საბოლოოდ ყველა გამოცდა მაღლივში ჩატარდება.
ამ ყველაფერს აქვს თავისი პლიუსები და მინუსები. დავიწყოთ პლიუსებით, რადგან ძალიან ცოტაა და მალე მოვრჩებით
პირველ რიგში, მოიმატა სწავლის დონემ. მაღლივში გადაწერა, თითქმის, შეუძლებელია, რადგან გატოვებინებენ ჩანთას, კონსპექტებს, მობილურს, კალკულატორს და რავიცი, ყველაფერს. მაგიდაზე უნდა იდოს მარტო პირადობა, სტუდბილეთი და კალამი, მეტი არაფერი. შესაბამისად, გარისკვა არ ღირს: თუ ჩასაფრებულმა დამკვირვებლებმა შპარგალკა აღმოგიჩინეს, მაშინვე გაგდებენ. სხვისგან გადაწერის შანსიც ძალიან მცირეა: ერთ დარბაზში გამოცდას რამდენიმე ფაკულტეტის ბავშვები წერენ. შესაბამისად, გვერდით ან ბიოლოგი ან ეკონომისტი გეჯდება (თავად კი პოლიტოლოგიას წერ).
მეორე პლიუსი არის ის, რომ საგამოცდო ცენტრი ნიშნავს გამოცდის თარიღს. ე.ი. გამოცდები ერთმანეთს ისე ხშირად აღარ ემთხვევა. თუმცა, ეს ვარიანტი ყველასთვის დადებითი არაა, რადგან თუ ყველა საგანს მაღლივში არ აბარებ, მაშინ ლექტორის დანიშნული და საგამოცდო ცენტრის მიერ არჩეული დროები ერთმანეთს აღარ ემთხვევა.მერე მიდის სტუდენტების ნერვების წეწვა და მცდელობა, რომ როგორმე რომელიმე გამოცდა გადაიწიოს.
ახლა კი მინუსებიიიი
პირველ რიგში, არაპუნქტუალურობა: სამის ნახევარზე დანიშნული გამოცდა, რეალურად, სამზე ან ოთხის წუთებზე იწყება. მანამდე კი სტუდენტები გარეთ დგანან და მაღლივში შეშვებას ელოდებიან. ზაფხულში კიდევ არაუშავს, აი ზამთარში გარეთ ყოფნა მართლა საშინელებაა. შენობაში შესვლის შემდეგ ტოვებთ ჩანთებს და ადიხართ ზემოთ, სადაც ლეპტოპებთან მსხდარი დეიდები თქვენს საიდენტიფიკაციო ნომერს გაძლევენ (რითიც საჭირო აუდიტორიას და მაგიდას მიაგნებთ). დეიდები ძალიან ნელა მუშაობენ, ცოტანიც არიან და ეს პროცესი უაზროდ დიდხანს იწელება.
დარბაზები არ თბება!!! ყოველ შემთხვევაში, შარშან. წელს რამდენიმე აუდიტორია გამთბარი იყო, რამდენიმე კი არა (უზარმაზარ აუდიტორიაში პატარა რეფლექტორი არ ითვლება). შესაბამისად, ისე ცივა, რომ მართლა გრძნობ ტვინის უჯრედების კვდომას. საგამოცდო ბილეთების დარიგებასაც დიდი ხანი მიაქვს და ბოლოს, როგორც იქნა, წერა იწყება. სამწუხაროდ, სიმშვიდე და სიწყნარე ხშირად არ არის. მთელი გამოცდის განმავლობაში ისმის კურატორების ხმამაღალი შენიშვნები, პოლემიკა სტუდენტებთან (თუ სტუდენტი სიმპატიური მამრია და კურატორი ქალი-ფლირტიც :-შ) და ასე შემდეგ. პირადად მე, ძალიან გამიჭირდა კონცენტრირება.
და კიდევ ერთი დიდი მინუსი (ოღონდ მაღლივის არა, უფრო ლექტორების): უფრო ნელა რომ გაასწორონ ნაშრომები არ შეიძლება? სად გვეჩქარება, იქითა წლამდე მოვიცდით და მერე დიპლომში ჩახედვით გავიგებთ ქულებს
უფრო მეტი ორგანიზებულობა, მეგობრებო