გუშინ ვფიქრობდი, ყველა დღე ერთმანეთს რატომ ჰგავს-თქო. დღეს კი ქამელეონის პოსტი წავიკითხე და,დაე, დავითაგავ თავს და გეტყვით, როგორია ჩემი ერთი, ჩვეულებრივი დღე.
მაღვიძარა ცხრის ნახევარზე ირთვება. ო, როგორ მძულს! კიდევ უფრო მძულს ის, რომ ჩემს ტელეფონს სენსორული ეკრანი აქვს და ძილში თ სადმე მომიხვდა თითი ან ითიშება და გვიან მეღვიძება, ან ხმას უწევს და გიჟივით ყვირის, ან ვიბრაცია ერთვება და გულს მიხეთქავს და ა.შ. მგონი ის დროა, ტრადიციული მაღვიძარის შეძენაზე ვფიქრობდე.
ასეა თუ ისე, ცხრას რომ თხუთმეტი აკლია, მაშინ ვდგები. ფაჯნარაში ხან ქარია, ხან მზე და ხან წვიმა. ისე, რა მნიშნელობა აქვს, ყველა ვარიანტში უნდა მოვემზადო და სამსახურში წავიდე. იყო დრო სკოლაში წასასვლელად ვდგებოდი, მერე უნივერსიტეტში, ახლა სამსახურში. დილის პროცედურები ერთი და იგივეა.
ცხრა საათამდე ვიცვამ. ჩაცმას ორი წუთი უნდა, არჩევას 10. დრეს-კოდის გამო არ შემიძლია დახეული ჯინსებითა და კეტებით სიარული. ამიტომ, არჩევანს პერანგსა და კლასიკურ შარვალზე ვაკეთებ და მაღალქუსლიან ფეხსაცმელს ვუხამებ. ამ უკანასკნელს ისე შევეჩვიე, რომ წინა შაბათს კეტებში ფეხი სერიოზულად მეტკინა. თმებს სადად ვივარცხნი და საათს და პატარა საყურეებს ვიკეთებ.
შემდეგ ვიდუღებ ყავას.
ბლოგზე არ მიხსენებია, მაგრამ უკვე მესამე კვირაა, რაც კალორიების დიეტაზე ვარ. ეს ჩემი რეკორდია. არცერთი დიეტა ხუთ დღეზე მეტი არ დამიცავს, ეს უკანასკნელი კი ძალიან მომწონს. მივირთმევ ყველაფერს, უბრალოდ, ვწონი და კალორიებს ვუთვლი. ამიტომ, დილით შემიძია თავს უფლება მივცე და ერთი ფინჯანი ყავა დავლიო. 50 კალორიად.
ყავის შემდეგ სადილს ვიმზადებ. მოგეხსენებათ, სამსახურში ჭამა ცოტა პრობლემურია. განსაკუთრებით რთულია მაშინ, როდესაც ოფისის გარშემო ერთ მაღაზიას ვერ იშოვი წამლად. გატყუებთ, ერთი მარკეტი ნამდვილად არის, ოღონდ არასდროს არაფერი არ აქვთ. პაკეტის ყავაც კი. ხაჭოსა და რძის პროდუქტებზე აღარაფერს ვამბობ. ამიტომ, საღამოს მეორე დღის საჭმელზე ზრუნვა მიწევს.
სადილად ხან ხაჭო მაქვს, ხან მაკარონი, ხან სენდვიჩი, ხან სალათა, ხან 40 თეთრიანი სუპი. რაც მტავარია, ყველაფერი აწონილ-გაზომილია. მთავარია დღიურ 1200 კალორიას არ გადავცდე. ამ ყველაფერს კონტეინერებში ვალაგებ და ჩანთაში ვდებ.
გასვლამდე კიდევ 20 წუთია დარჩენილი. დრო მაქვს და Dead to the world-ს ვკითხილობ. რა ვქნა, სანამ ივნისი მოვა და True Blood-ის მეოთხე სეზონი გამოვა, წიგნებით ვიქცევ თავს. თან, დამიჯერეთ, წიგნის ერიკი სუუუულ სხვაა ^_^
ათს რომ თხუთმეტი აკლია, სამსახურში მივდივარ. ველოდები ჩემს საყვარელ ყვითელ ავტობუსს (ვერ ვიტან), პატიოსნად ვიღებ ბილეთს და ათზე ოფისში ვარ. ათიდან შვიდამდე დროის შუალედი შეგვიძლია გამოვტოვოთ. ვმუშაობ და ეს სამუშაო ყოველდღე ერთნაირია. შუადღეს ამოვიღებ ჩემს კონტეინერს და გემრიელად მივირთმევ ჩემს უგემურ, გაციებულ სადილს.
ორშ/ოთხ/პარასკევს ლექციები მაქვს და სამსახურიდან მივდივარ. ათ საათამდე გათიშული ვდევარ და სახლში მოვბობღავ. ამ დღეებში ძალიან ვიღლები და ძალიან ბევრს ვწუწუნებ. თუ ლექციები არ მაქვს, მაშინ ჩემი BF მომაკითხავს და ვნახულობ. ამ შემთხვევაშიც მაგრად ვიღლები, მაგრამ სასიამოვნო დაღლა მაინცაა 
როგორც წესი, სახლში 10-11 საათზე მოვდივარ. ვიმარაგებ ხილს და ვუყურებ How I met your mother-ს. რამდენიმე სერიას, ახალი ძალებით მავსებს. მერე, ამ ახალი ძალებით ვატრიალებ ჰულა-ჰუპს და ვიგლიჯავ მუცელს.
ბოლოს, ვწვები და ვიძინებ. სადღაც პირველ-ორ საათზე. ღამით ვნახულობ საშინელ სიზმრებს და რამდენჯერმე მეღვიძება. დილით კი ჩემი სენსორული მაღვიძარა ისევ რეკს და ყველაფერი თავიდან იწყება.
აბა, ვის გაქვთ ჩემნაირი ერთფეროვანი და მოსაწყენი დღე?
Like this:
Be the first to like this post.
