დღევანდელი დილა პოზიტიურად დამეწყო.
ავედი 88 ავტობუსში და აღმოვაჩინე, რომ საფულეში სამგზავრო ბარათი არ მედო. თავად ეს ფაქტი საკმაოდ ნეგატიურია, რა არის ამაში დადებითი. თან, იმის გათვალისწინებით, რომ გაჩერებაზე ყვითელ მაისურში გამოწყობილი კონტროლიორიც ამოვიდა.
მოვიჩხრიკე ჯიბეები და რკინის ორლარიანის მეტი ვერაფერი ვერ ვნახე. ჩემ წინ ერთი საყვარელი გოგო იდგა, მუსიკას უსმენდა. ვკითხე, ორლარიანს ხომ ვერ დამიხურდავებდა. მან კი ორმოცდაათი თეთრი მომცა და გამიღიმა. მადლობა გადავუხადე, ბილეთი ავიღე და მეც გავუღიმე.
მერე ვიფიქრე, ხომ არ დავახურდავებინო სხვას და დავუბრუნო-თქო, მაგრამ ამ პოზიტიური მომენტის გაფუჭება არ მინდოდა და გადავიფიქრე.
