Japanise it

ამ ბოლო დროს ადამიანებს ორად ვყოფ:

1) რომლებიც კარგად გრძნობენ თავს საკუთარი წონის ფონზე და იხდენენ

2)რომლებიც ცუდად გრძნობენ თავს საკუთარი წონის ფონზე და ვერ იხდენენ.

მე, სამწუხაროდ, მეორე კატეგორიაში გავდივარ. ისევ!!! არადა, წინა ჩანაწერების  მიხედვით მიზანს მივაღწიე და ზედმეტი კილოგრამები დავიფერთხე. მაგრამ ჩვენ ხომ არჩევანის წინაშე ვდგავართ: ან არ უნდა გავხდეთ, ან მთელი ცხოვრება წონა ვაკონტროლოთ. მე ვირჩევ მეორეს : ) და ვემხრობი დაკლებული წონის შენარჩუნების თეორიას, რომლის ასრულებაშიც სამსახურმა (<3)  შემიშალა ხელი: დამერღვა რეჟიმი და საკვების კონტროლი ვეღარ შევძელი. თან ნერვულმა სისტემამაც მიმტყუნა და საკუთარ თავს საჭმელების ერთი თვე მივუძღვენი (ზედმეტი კილოგრამებიც )

ჩემი ახალი დიეტის შთაგონება მიშკა გახდა, ჩემი ჯგუფელი. მან ზუსტად ორი კვირის განმავლობაში შეძლო იაპონური დიეტის დაცვა და შვიდი კილოს დაკლება! როდესაც ვსვამდით, მიშკა რძეს მიირთმევდა. ვქეიფობდით და ფოლგიდან მოხარშულ თევზს ჭამდა.  გადავხედე ამ იაპონურ დიეტას. ძირითადად, სასარგებლო საჭმელებისგან შედგება: თევზი, ხორცი, ბოსტნეული, ხილი, რძის ნაწარმი… თან საკმაო რაოდენობით.

შევძლებ?

ჩემმა მეთოდმა გაამართლა: ბლოგზე დიეტის დღიურის წარმოება საკმაოდ ეფექტურია. უფრო პატიოსნად იცავ და მკითხველებისთვის ნედლი შედეგების გამხელა გინდა.

ასე რომ, წავიდა იაპონური დიეტა : ) უფრო სწორედ, ხვალ წავა. საღამოს კი დაწვრილებითი ცნობებით შემოგიერთდებით.

გკოცნით, თქვენი ზედმეტწონიანი (ჯერჯერობით!)  Dissolved Girl

ბოლო ზარი

ღამის პირველი საათია. თუ დილის? სველი თავით ვზივარ, რძიან ყავას ვსვამ და შოპენის ვალსს ვუსმენ. მოკლედ, იდეალური დროა პოსტისთვის.

თემა, რაზეც ახლა მინდა ვისაუბრო, სულაც არ ეხება  შოპენსა და  ყავას. მე ჩემს კლასზე მინდა მოგითხროთ. ადამიანებზე, რომლებთანაც ჩემი ცხოვრების უდიდესი ნაწილი გავატარე და რომლებიც ჩემი ცხოვრების ნაწილად არასოდეს ქცეულან.

დავამთავრე თბილისის ერთ–ერთი ყველაზე პრესტიჟული სკოლა.  აი, ისეთი, თქმის რომ არ შეგრცხვება და თან გულში  მის არარაობაზე გეცინება. მოკლედ, ამ სკოლაში თერთმეტი წელი ვისწავლე და ხშირად მინატრია სხვაგან გადასვლა.

არა, ჩემი კლასელები ძალიანაც მიყვარდა. რამდენიმესთან ახლაც მაქვს ურთიერთობა და ძველ ფოტოსურათებსაც სიამოვნებით ვათვალიერებ. მაგრამ, ხომ გაგიგიათ, აწმყო წარსულის მხოლოდ კარგ მოგონებებს ინახავსო?

ახლა ბოლო ზარის დღეებია. ვათვალიერებ უცნობი ადამიანების ფოტოებს, სადაც გახარებულები და ბედნიერები სკოლის დამთავრებას აღნიშნავენ.  სკოლიდანვე მიდიან სადმე საქეიფოდ, ექსკურსიებზე, აწყობენ  ბანკეტებს და რომელიმესთან სახლში მეორე დღესაც აგრძელებენ, .

ჩვენ?

არც ვიქეიფეთ, არც ექსკურსიაზე წავედით. წავაწერეთ ერთმანეთს რაღაცები და მორჩა, დავიშალეთ. ბანკეტი გვქონდა, ნამდვილად. ოღონდ, ჩხუბი ატყდა და სამი საათისთვის უკვე სახლებში ვიყავით. მეორე დღეს გაგრძელება? ასეთი რამ თავში არავის მოგვსვლია.

ხანდახან ვფიქრობ, რომ უფრო უბრალო და “რიგით” სკოლაში ყველაფერი სხვაგვარად იქნებოდა. კი, იქაც გაერეოდნენ  ამრევები და ცხვრჩამოშვებული ადამიანები, მაგრამ ეს უკიდეგანო სიდერზკე (ეს სიტყვა ლექსიკონშია შესატანი) არ ექნებოდათ.

პ.ს. ჩემი წინსაფარი გადმოვიღე.  უამრავი წარწერაა, ძირითადად–სახელები. ასეა. ჩემმა კლასელებმა სახელები დამიტოვეს, შეგრძნებები და სურვილები–არა.

ქუჩაში რომ შემოგხვდეთ #125621036

ამ პოსტმა მთელი ბლოგოსფერო მოიარა. მეც გადავწყვიტე, რომ მეინსტრიმს არ ჩამოვრჩენოდი და სერიოზულად დავფიქრდი, თუ როგორი შეგხვდებით ქუჩაში : )

აუცილებლად მეკეთება ყურსასმენები, ე.წ. ნაუშნიკები. არ არსებობს, ქუჩაში მუსიკის გარეშე ვიარო. შესაბამისად, დიდი შანსია, რომ არ შეგიმჩნიოთ და  საყვარელი “ნივიჟუ/ნილიშუ” ჩაგიტაროთ : ) ოღონდ, არ გეწყინოთ–ამ დროს ჩემს საყვარელ მელოდიებს ვუსმენ და გარეშე ფაქტორების შემოჭრით ამ სიამოვნებას ვერ მოვიკლებ.

დავდივარ ჩქარა. . თავდახრილი. თუ დრო მაქვს, შევდივარ უახლოეს მაღაზიებში და ვათვალიერებ, ხანდახან–ვყიდულობ.

არ მიყვარს სხვებთან ერთად სიარული. ისინი ნელა დადიან, მე სწრაფად და სულ გაჩერება და ლოდინი მიწევს.  სულ რამდენიმე ადამიანს ვიცნობ, ვისაც ჩემი სიარულის ტემპი აქვს.

ქუჩაში რომ შემოგხვდეთ, გამომგლიჯეთ ყურებიდან ჩემი მუსიკა და მომესალმეთ, გამომაძვრინეთ ასოციალურობის ბუდიდან. აი, მანდ კი ყოველ გასეირნებაზე ვხვდები : )

Another brick in the wall

მსოფლიო შვიდ კონტინენტად იყოფა,კონტინენტები ქვეყნებად, ქვეყნები ქალაქებად, სოფლებად, დაბებად, ქუჩებად… რეალურად კი მსოფლიო ორად იყოფა: განვითარებულ დასავლეთად და განვითარებად დანარჩენ სამყაროდ.
ჩვენ, სამწუხაროდ, მეორე კატეგორიაში ვართ.
ქართველებს გვახასიათებს დასავლეთის იდეალურად დახატვა და იქაურ ყოფაზე ოცნება. რა დასამალია, საოცნებო მართლაც ბევრია და მეც ხშირად მინატრია მსოფლიოს მეორე მხარისთვის დამახასიათებელი ესა თუ ის თვისება.
ვაღიარებ, არასდროს მიცხოვრია უცხოეთში და, შეიძლება, მცადრი შეხედულებები მაქვს, მაგრამ ერთი რამის ნამდვილად მშურს: სამოქალაქო საზოგადოების, განვითარებული ადამიანების და ცნობიერების.
დავიწყოთ უმარტივესიდან: კანონის პატივისცემიდან.
ქართველებს ტვინი სხვანაირად გვაქვს მოწყობილი. ყოველთვის იმაზე ვფიქრობთ, თუ როგორ დავარღვიოთ ესა თუ ის წესი და რა შემოვლითი გზა მოვძებნოთ. გერმანელებიც ასე არიან? არა მგონია. ჩვენ კი ოღონდ რაიმე ლევად, უკანონოდ გამოგვივიდეს და მეტი არაფერი არ გვინდა.
თქვენ გგონიათ რაიმე სერიოზულ კანონდარღვევაზე ვსაუბრობ? არა, უმარტივესზე. მაგალითად, გზის გადაკვეთაზე. ხანდახან ერთადერთი ადამიანი ვარ, რომელიც მწვანე შუქს უცდის ან წითელ, მაგრამ ცარიელ გადასასვლელზე მაინც არ გადადის.
ან, თუნდაც, ავტობუსები. შავით თეთრზე წერია: ამოსვლისთანავე გადაიხადეთ მგზავრობის საფასური. 90% მაინც არ იხდის. არც ამოსვლისას და არც ჩასვლისას. ნახევარი ავტობუსი მაშინ იღებს ბილეთს, როდესაც კონტროლიორი ამოდის. რატომ უნდა გატაროს სახელმწიფომ უფასოდ?
ან იღებ დაგროვების ბარათს, სადაც საჭიროა პირადობის მოწმობის წარდგენა. თუკი ეს უკანასკნელი თან არ გაგაჩნია, არ შეიძლება მოგვიანებით მოხვიდე? არა, უნდა დარეკო სადმე, უნდა მოიტანო სხვისი პირადობა და მერე ოპერატორს ევედრო, რომ შენ გამო წესები დაარღვიოს.
“ლევად” გამოყვანილ შუქსა და გაზზე არაფერს ვამბობ. პარადოქსია, მაგრამ იპარავს ის, ვისაც გადსახადების გადახდის თავი რეალურად აქვს.
მოკლედ, პოსტის არსი რაშია: არ გადაკვეთოთ გზა მაშინ, როცა წითელი ანთია; გადაიხადეთ მგზავრობის ფული; პატივი ეცით სხვადასხვა წესდებას და არ დამალოთ გადასახადები. იყავით ისეთები, როგორი ქვეყანაც გვინდა, რომ გვქონდეს. ამოვიგოდთ თავიდან შემოვლითი გზები და ყველაფერი არაკანონიერი.
მე თუ გამომდის, შენ რატომ არ გამოგივა?

აპლოდისმენტები :ბის:

დღეს ლექციაზე ლექტორმა ერთი დოკუმენტური ფილმი ჩაგვირთო.  ფილმი ახალია, ქართველი ჟურნალისტის გადაღებული. ასეთი კარგი, კრეატიული და შემძვრელი დოკუმენტური ფილმი მე დიდი ხანია, რაც არ მინახავს.

მოკლედ, ამაზე მერე.

ახლა კი ჩემს უკან მჯდარ ადამიანზე და მის თანამოაზრეებზე. ფილმის დასრილების შემდეგ ტაში დავუკარით.  უკნიდან კი დიდი პროტესტი გამოთქვეს, ეს ტაში რა არის, რით ვერ გადავეჩვიეთო.

წინა დღეს სხვაგან გავიგონე, ეს საბჭოური ტაში რა უბედურებააო.

ხალხო,  ტაშს არ უკრავთ? თუ მე ჩავრჩი სადღაც კარგი პრეზენტაციის, ფილმის, წარმოდგენის და გამოსვლის მერე კულტურული ადამიანები ტაშს უკრავენ, ვგონებ. საბჭოელებიც და არასაბჭოელებიც.

ესეც პატარა პოსტიკი. დიდებს ცოტა მერე შემოგთავაზებთ :*