ამ პოსტის წერისას არ ვარ ჟურნალისტი. ვარ სტუდენტი, რომელიც გამოხატავს თავის სუბიექტურ აზრსა და დამოკიდებულებას 
იაპონურს ვსწავლობ.
ოჰაიოო გოძაიმას(უ) 
და ამ ყველაფერში სულ შემთხვევით გავყავი თავი.
ჯგუფელები რადიოს ლექციიდან გამოვედით და დავიწყეთ ბჭობა იმაზე, თუ როგორ გაგვეტარებინა ტელეს ლექციამდე დარჩენილი ორი საათი. ამ დროს დავინახე განცხადების დაფაზე გამოკრული ფურცელი, სადაც ეწერა, რომ იაპონური ენის შესწავლის მსურველებს მეორე კორპუსში სტივენ ლოიდი ელოდა. მეთქი, წავედით იაპონური ვისწავლოთ 
არავინ წამომყვა. ძალით წავათრიე და ჩავედით მეორე კორპუსის ჯურღმულ აუდიტორიაში. იქ დაგვხვდა რამდენიმე სტუდენტი და საშუალო ასაკის, გაღიმებული და ქართულად აქცენტით მოსაუბრე ადამიანი. თავიდანვე მომეწონა, მართლა. აი, ხომ აქვს ზოგს ისეთი აურა, რომელიც გიზიდავს, გათბობს და შენც დადებითად განგაწყობს? სწორედ ასეთი ჰქონდა. ჩამოვსხედით ყველა სკამებზე და დიდი ინტერესით შევაცქერდით ამ ადამიანს.
როგორც უკვე ვთქვი, სტივენ ლოიდი ჰქვია. მამით ინგლისელია, დედით ქართველი. თან ბაგრატიონი 
კითხულობს ლექციებს ლონდონის უნივერსიტეტში და იცის, დაახლოებით, 12 ენა :O(პოლიგლოტობა ჩემი ოცნებაა :X). ეს ყველაფერი კარგი, მაგრამ როგორ აღმოჩნდა ამ სუნიან, დამპალ, ძველ, მახინჯ და ცივ აუდიტორიაში? იქ, სადაც აბსოლუტურად ყველა ოცნება სამარდება და სადაც მომავალი უპერსპექტივო გეჩვენება?
(საუბარია უნივერსიტეტის მეორე კორპუსის სუულ დაბლა რომაა იმ აუდიტორიებზე. თუ ერთხელ მაინც ყოფილხართ, არასდროს დაგავიწყდებათ).
უბრალოდ, ჩამოვიდა იმისთვის, რათა ქართველებს რაიმე ენა ასწავლოს. ისეთი ენა, რაც არ არის გავრცელებული და რასაც, ალბათ, ცხოვრებაში ვერც ვისწავლიდით ვერასდროს. მაგალითად, იაპონური. თან უფასოდ, უსასყიდლოდ, უარაფროდ. “დედაჩემის ხათრით”, ასე ამბობს. ვინმეს რომ ეთქვა, ალბათ არ დავიჯერებდი, რომ ადამიანი ასე არაფრის გულისთვის შეიძლება ჩამოვიდეს დიდი ბრიტანეთიდან, გაატაროს აქ ერთი წელი მარტო იმიტომ, რომ მე რაღაც ვისწავლო მაგრამ, სტივენს რომ უყურებ, ეს ავტომატურად გჯერა.
უკვე 2000 სტუდენტი სწავლობს იაპონურს. ორი ათასი ძალიან ბევრია.
ჩემმა ჯგუფელებმა მასზე პორტრეტი გადაიღეს. პრეზენტაციები ჯერ არ გვქონია, ამიტომ ვერ დავდებ ახლა ვიდეოს, თუმცა თუ ვინმეს დააინტერესებს გამოვართმევ მერე და ავტვირთავ.
ისე, ძალიან გამიხარდა, რომ ამ პრაგმატულ და ცივ საუკუნეში ჯერ კიდევ არსებობენ ადამიანები, რომლებიც სიკეთეს, უბრალოდ, აკეთებენ და შენგან მარტო იმას ითხოვენ, რომ ეს სიკეთე მიიღო. მეც ვცდილობ, რომ მივიღო.
უკვე ვისწავლე ელემენტარული ფრაზები, ანბანს ვსწავლობ. აქვე დავძენ, რომ იეროგლიფებს არ ვეხებით: მათი რიცხვი 3000-ს აჭარბებს და ივნისამდე დაძლევა შეუძლებელია. იაპონური ანბანი ორად იყოფა:კანჯი და კანა. სწორედ კანჯი არის იეროგლიფები, ჩვენ კი კანას ვსწავლობთ. კანა ორმარცვლიანი ანბანია და მისი შესწავლა ფანტასტიკის სფეროს არ განეკუთვნება )
ძალიან სასაცილო ენაა. მაგალითად, ფეხსაცმელი იაპონურად არის ქუცუ (შრიფტი არ მაქვს შესაბამისი, sorry ). “ეს რა კარგი ქუცუ გქონია”
ჩემი სივი უკვე გამდიდრდა ახალი ენით, რომელსაც ჯერ მხოლოდ დაწყებითი დონე უწერია.
მთავარია, დაიწყო
Like this:
Be the first to like this post.
)
