შაბათ-კვირა

მატარებელში ფეხი უხალისოდ შევდგი. მთელი კვირა ვატრენინგებდი თავს, რომ ორ უცხო ადამიანთან ერთად ერთ კუპეში ღამის გათენება ცუდი სულაც არაა და რომ არაფერიც არ მოხდა. უხალისოდვე შევაღე კუპეს კარი და სიხარულისგან ხტუნვა დავიწყე: შიგნით მხოლოდ ორი ადგილი დამხვდა! აწი მეცოდინება, რომ რბილ მოდერნიზებულ ვაგონებს უნდა მივეტანო.
გარეთ ვიღაც ქალი გულისწამღები ხმით არეკლამებდა ცივ წყალს. მატარებელი მალევე რომ არ დაძრულიყო გადავხტებოდი და მთელ მარაგს ვიყიდდი, ოღონდ კი გაჩუმებულიყო. მაგრამ, გადახტომა არ დამჭირდა-წავედით.
წავედით შაბათ-კვირის ბათუმში გასატარებლად.
ერთ საღამოს კომპიუტერთან ვიჯექი და ამინდის პროგნოზებს ვეცნობოდი. ჰმ, მომდევნო შაბათ-კვირას ბათუმში კაშკაშა მზეა.
ოკ.
ორშაბათს მატარებლის ბილეთები ვიყიდე.
სამშაბათს სასტუმრო დავჯავშნე.
ხუთშაბათს ახალი ზურგჩანთა ვიყიდე.
პარასკევს სამსახურის შემდეგ ტაქსი გავაჩერეთ და სადგურზე გაყვანა ვთხოვეთ.
*******
დილით ლევანმა გამაღვიძა. ლევანამდე გამცილებელს უბრახუნებია კარზე, მაგრამ მე არაფერი გამიგია: ყველაზე გემრიელად ტრანსპორტში მძინავს. ფანჯარაში ზღვა მოჩანდა. პატარა ტალღები იყო. ისე ლამაზად ლივლივებდა, რომ ჭუჭყიანი ფანჯრის იქითაც კი მსიამოვნებდა ყურება.
ჩამოვედით ულამაზესი სახელის მქონე სადგურში-მახინჯაურში. ტაქსისტს ჩვენი სასტუმროს მისამართი ვუთხარით და წამოვედით ბათუმში.
ოღონდ!
ეს ყველაფერი დილის შვიდ საათზე ხდება. ჩვენ კი ჩექ ინი თორმეტზე გვაქვს. ამიტომ, ზურგჩანთებში და შორტებში პირდაპირ ზღვაზე მივდივართ.
პლიაჟი ცარიელია, ზღვა გრილი, მზე ფანტასტიური, ნაპირზე მორბენალი კოკერ სპანიელის ლეკვი-უსაყვარლესი (პატრონი ზღვაში იყო შესული და ეს ნერვიულობდა).
“ნეტა ბუსამ გაიღვიძა თუ არა”
და მე ჩამთვლიმა.
*******
მზე.
ზღვა.
ერთმანეთი.
დელფინები.
ტბა.
სიმწვანე.
რუჯი.
სიყვარული.
********
ისევ მახინჯაური.
ისევ თბილისი. ოღონდ, სადგურიდან პირდაპირ სამსახურში.
და შემდეგი შაბათ-კვირები <3

მეორე საუკეთესო საჩუქარი

პარასკევი საღამო იყო.

მე რობოტივით, მექანიკურად ვმოქმედები. ხანდახან გამახსენდებოდა, რომ ხვალ ქორწილი მქონდა და გონებაში ხელახლა ვთვლიდი სანერვიულო თემებს: ამინდს, ორგანიზებას, იმას, ამას…

ჰოდა, პარასკევ საღამოს გამახსენდა, რომ წვივსაკრავის ყიდვა დამავიწყდა. ხომ იცით წვივსაკრავი რაც არის? პატარძლებს ფეხზე რომ უკეთიათ და მერე სიძე თაიგულის მსგავსად რომ ისვრის. სულ მინდოდა ასეთი მქონოდა და დამავიწყდა.

ელენეს შევჩივლე, ისე გამოვშტერდი, თავიდან ამომივარდა-თქო.

ცოტა ხანში მომწერა, ახლა ვზივარ და გიკერავო <3

მეორე დღეს კაბის ჩაცმისთანავე გავიკეთე.

და არ ვისროლე, შევინახე.

ახლაც სარკესთან მიდევს და სულ იმას მახსენებს, თუ როგორ იჯდა ელენე გვიან საღამოს და როგორ კერავდა მას ჩემთვის.

ეს იყო მეორე საუკეთესო საჩუქარი, რაც კი იმ დღეს მივიღე <3

In a moment of peace

გრანდ კანალის ნაპირას ვისხედით. ფეხები წყლისკენ გვქონდა გადაყოფილი.

ვენეციის ბაზარში ნაყიდ მარწყვს ვჭამდით: წითელ, ულამაზეს მარწყვებს.

ძალიან გემრიელებს.

სიჩუმე იყო, მარტო გონდოლებისგან აჩხრიალებული წყლის ხმა ისმოდა.

მხარზე თავი დავადე და ვუთხარი:

“თბილისში რომ ჩავალთ, ყველაზე დაღლილი როცა ვიქნები, ამ მომენტს გავიხსენებ.”

2014-05-10 11.39.01

40

მაშინ იმ მოედანს ზაარბრიუკენის კი არა, ვორონცოვის მოედანი ერქვა. მე ვარანცოვს ვეძახდი.

ყოველ შაბათ-კვირას მე და დედა ვარანცოვზე მივდიოდით. ისინი მარტო ცხოვრობდნენ, უზადოდ დალაგებულ სახლში, რაც ბებიაჩემის დამსახურება იყო: მტვრის ყოველ ნაწილაკს პირად მტრად მიიჩნევდა და მანამდე არ მოისვენებდა, სანამ არ გააქრობდა. ამის გამო ხშირად ჩავარდნილა უხერხულ მდგომარეობაში. ერთხელ, მაგალითად, ყველაზე მაღალი კარადის გადაწმენდა მოინდომა, სკამზე შედგა, ტილო გადაუსვა, მაგრამ ქვემოთ ვეღარ ჩამოვიდა (თავის ტვინზე მძიმე ოპერაციის გადატანის მერე ძველი ენერგია ბოლომდე ვერ აღიდგინა). ჰოდა, იდგა ასე საწყლად მანამ, სანამ ბიძაჩემი შემთხვევით სტუმრად არ მივიდა. დაბლა ჩამოიყვანა და უთხრა, კიდევ კარგი, რომ მე მოგისწარი, თორემ გურამი ძალიან გაგიჯავრდებოდა ამსიმაღლეზე აძრომისთვისო.

გურამი ბაბუაჩემს ერქვა. ძველი მილიციელი იყო. საუცხოო გინება იცოდა! ისეთი, როგორსაც ხელოვნებად აღიქვამ და ყურში უწმაწურობად არ გხვდება :) ბაბუაჩემს ძალიან უყვარდა ბებო. სულ პატარა ბავშვივით ეფერებოდა და ცდილობდა ცხოვრებისეული სიძნელეები აეშორებინა.

არადა, ასეთი სიძნელეები მაშინ ოხრად იყო: ოთხმოცდაათიანი წლები იდგა და ნელ-ნელა ვუბრუნდებოდით ადამიანურ ყოფას. მაგრამ, ბაბუაჩემი განსაკუთრებით ცდილობდა და, ამიტომ, ვარანცოვზე სულ მუდამ ყველაფერი იყო.

ჩვენ შაბათ-კვირას გავდიოდით. დედაჩემი ზღურბლის გადაბიჯებისთანავე პატარა გოგო ხდებოდა. მე ისედაც პატარა ვიყავი და შესვლისთანავე შევუდგებოდი ჩემს მუდმივ რიტუალს: ბებიაჩემის უჯრების ქექვას. რას არ ვპოულობდი აქ! ძველ მძივებს, გულსაბნევებს, კრემებს, პომადას… ახლაც მახსოვს მათი სუნი. ჰო, კიდევ ტონალურ კრემს, რომელსაც “ბალეტი” ერქვა და ბალერინა ეხატა. ბებიაჩემი არცერთს აღარ იყენებდა, მაგრამ მაინც საგულდაგულოდ ინახავდა. ბოლოსდაბოლოს, ჩემს საქექად მაინც…

საღამოს დედას უნდა ვებანავებინე. აბაზანაში ატმორი იდგა, რომელიც სამზარეულოში წყლის მოშვების დროს განსაკუთრებით აცხელებდა და ყოველი შესვლისას ბებიაჩემს ვაფრთხილებდით. მას კი ყოველ ჯერზე ავიწყდებოდა და მეც კიბორჩხალასავით წითელი გამოვდიოდი.

ბანაობის მერე დედა ლოგინში მაწვენდა. თეთრეული ყოველთვის თეთრი იყო, გახამებული. ვგრძნობდი, როგორ ხრაშუნობდა ჩემს მოძრაობებზე და ძალიან მომწონდა. სანამ მე ლოგინში ვთბებოდი დედას ჩაი და ყველი/პური მოჰქონდა. ლოგინშივე ვივახშმებდი და ვიძინებდი.

დილით, სანამ ჩვენ გვეძინა, ბაბუაჩემი მაღაზიაში ჩუმად ჩადიოდა და ფუნთუშები ამოჰქონდა. ადგომისთანავე ცხელ ჩაის და საუზმეს გვახვედრებდა. ლიმონიან ჩაის ძველებურ ჭიქებში ვსვამდით, რკინის ჩასადები რომ აქვს, ისეთებში. ვატანდით ჯერ კიდევ ცხელ-ცხელ ფუნთუშებს და ვტკბებოდით ვარანცოვის დილით.

შუადღისთვის სახლში წამოსასვლელად ვემზადებოდით და ვგრძნობდი, თუ როგორ მოუსვენრობდნენ ბებიაც და ბაბუაც: ამ მომენეტს ვერ იტანდნენ. ბებიაჩემი აუცილებლად მჩუქნიდა ათ ლარს, რითიც მომენტალურად უმდიდრესი ბავშვი ვხდებოდი.  ჩვენ მაინც მოვდიოდით და დედა პირდებოდა, რომ იქით კვირას აუცილებლად გამოუვლიდა. დედის და მამის ეძახდა.

ახლა არც ვარანცოვის სახლია.

არც ბაბუაჩემი.

არც ბებიაჩემი.

მხოლოდ მოგონებები, რომლის ბოლო ფურცელიც ბებიაჩემმა ზუსტად 40 დღის წინ გადაშალა.