Teach me tiger

რამდენი რამის დაწერა მინდა და თავს ვერ ვაბამ. 

მინდა მოგიყვეთ, თუ როგორ ვარ ჩემს ახალ ცხოვრებაში, რას ვსაქმიანობ, რა შეიცვალა და რა ხდება.

მაგრამ, თითქოს სიტყვებს ვერ ვუყრი თავს. მეორე კურსზე მარინა ვაშაყმაძემ ცარიელი ფურცლის შიშის დაძლევა გვასწავლა: დაწერეთ ის, რაც თავში მოგდითო. ყველანაირი შელამაზების, წინადადებების გალამაზების გარეშეო. ტექსტის დავარცხნას ყოველთვის შეძლებთ, წერის დაწყება კი-რთულიაო.

ჰოდა, ზუსტად ახლა ვიყენებ მის მეთოდს. სახლი გუშინდელი ამბების შემდეგ დალაგებულია, გვერდით ლევანის მაუსის წკაპუნი ისმის, მე ეიპრილ სტივენსი მაქვს ჩართული და კვირა დღის იდილიით ვტკბები.

პრინციპში, რაც ამ სახლში გადმოვედით ყოველი დღე იდილიაა. დილით ვიღვიძებ, ღრმად ვისუნთქავ ჰაერს და ვგრძნობ, რომ ძალიან ბედნიერი ვარ და ყველაფერი კარგადაა. 

მაცივარში გუშინდელი საღამოდან მორჩენილი ტირამისუ და სახლში დამზადებული ლიმონათია. ორივე მე გავაკეთე, ჩემი მეგობრებისთვის. და ორივეს კეთების პროცესით ძალიან ვისიამოვნე.

ხვალ სამსახურში წავალ.

და ეგეც კი მიხარია!

 

 

Post of a modern wife

საჭმლის გაკეთება რომ დაგავიწყდება და ქმარი უცებ ცხელ-ცხელ მაკდონალდსს მოიტანს
აი ეგ არის კარგი ქმარი <3

შაბათ-კვირა

მატარებელში ფეხი უხალისოდ შევდგი. მთელი კვირა ვატრენინგებდი თავს, რომ ორ უცხო ადამიანთან ერთად ერთ კუპეში ღამის გათენება ცუდი სულაც არაა და რომ არაფერიც არ მოხდა. უხალისოდვე შევაღე კუპეს კარი და სიხარულისგან ხტუნვა დავიწყე: შიგნით მხოლოდ ორი ადგილი დამხვდა! აწი მეცოდინება, რომ რბილ მოდერნიზებულ ვაგონებს უნდა მივეტანო.
გარეთ ვიღაც ქალი გულისწამღები ხმით არეკლამებდა ცივ წყალს. მატარებელი მალევე რომ არ დაძრულიყო გადავხტებოდი და მთელ მარაგს ვიყიდდი, ოღონდ კი გაჩუმებულიყო. მაგრამ, გადახტომა არ დამჭირდა-წავედით.
წავედით შაბათ-კვირის ბათუმში გასატარებლად.
ერთ საღამოს კომპიუტერთან ვიჯექი და ამინდის პროგნოზებს ვეცნობოდი. ჰმ, მომდევნო შაბათ-კვირას ბათუმში კაშკაშა მზეა.
ოკ.
ორშაბათს მატარებლის ბილეთები ვიყიდე.
სამშაბათს სასტუმრო დავჯავშნე.
ხუთშაბათს ახალი ზურგჩანთა ვიყიდე.
პარასკევს სამსახურის შემდეგ ტაქსი გავაჩერეთ და სადგურზე გაყვანა ვთხოვეთ.
*******
დილით ლევანმა გამაღვიძა. ლევანამდე გამცილებელს უბრახუნებია კარზე, მაგრამ მე არაფერი გამიგია: ყველაზე გემრიელად ტრანსპორტში მძინავს. ფანჯარაში ზღვა მოჩანდა. პატარა ტალღები იყო. ისე ლამაზად ლივლივებდა, რომ ჭუჭყიანი ფანჯრის იქითაც კი მსიამოვნებდა ყურება.
ჩამოვედით ულამაზესი სახელის მქონე სადგურში-მახინჯაურში. ტაქსისტს ჩვენი სასტუმროს მისამართი ვუთხარით და წამოვედით ბათუმში.
ოღონდ!
ეს ყველაფერი დილის შვიდ საათზე ხდება. ჩვენ კი ჩექ ინი თორმეტზე გვაქვს. ამიტომ, ზურგჩანთებში და შორტებში პირდაპირ ზღვაზე მივდივართ.
პლიაჟი ცარიელია, ზღვა გრილი, მზე ფანტასტიური, ნაპირზე მორბენალი კოკერ სპანიელის ლეკვი-უსაყვარლესი (პატრონი ზღვაში იყო შესული და ეს ნერვიულობდა).
“ნეტა ბუსამ გაიღვიძა თუ არა”
და მე ჩამთვლიმა.
*******
მზე.
ზღვა.
ერთმანეთი.
დელფინები.
ტბა.
სიმწვანე.
რუჯი.
სიყვარული.
********
ისევ მახინჯაური.
ისევ თბილისი. ოღონდ, სადგურიდან პირდაპირ სამსახურში.
და შემდეგი შაბათ-კვირები <3

მეორე საუკეთესო საჩუქარი

პარასკევი საღამო იყო.

მე რობოტივით, მექანიკურად ვმოქმედები. ხანდახან გამახსენდებოდა, რომ ხვალ ქორწილი მქონდა და გონებაში ხელახლა ვთვლიდი სანერვიულო თემებს: ამინდს, ორგანიზებას, იმას, ამას…

ჰოდა, პარასკევ საღამოს გამახსენდა, რომ წვივსაკრავის ყიდვა დამავიწყდა. ხომ იცით წვივსაკრავი რაც არის? პატარძლებს ფეხზე რომ უკეთიათ და მერე სიძე თაიგულის მსგავსად რომ ისვრის. სულ მინდოდა ასეთი მქონოდა და დამავიწყდა.

ელენეს შევჩივლე, ისე გამოვშტერდი, თავიდან ამომივარდა-თქო.

ცოტა ხანში მომწერა, ახლა ვზივარ და გიკერავო <3

მეორე დღეს კაბის ჩაცმისთანავე გავიკეთე.

და არ ვისროლე, შევინახე.

ახლაც სარკესთან მიდევს და სულ იმას მახსენებს, თუ როგორ იჯდა ელენე გვიან საღამოს და როგორ კერავდა მას ჩემთვის.

ეს იყო მეორე საუკეთესო საჩუქარი, რაც კი იმ დღეს მივიღე <3