როგორი იქნება ჩვენი motherhood

მე და ელენემ გადავიწყვიტეთ ერთდროულად გავაჩინოთ ბავშვები. ნუ, მეტნაკლებად დავამთხვიოთ +- 6 თვით :)

ჰოდა, ერთად ვატაროთ სკოლაში, ინგლისურზე ან კარატეზე.

მერე დავურეკოთ ერთმანეთს საქმიანი ტონით, დღეს ვერ ვახერხებ სამსახურიდან ადრე გამოსვლას და იქნებ შენ გამოიყვანო ორივეო.

და მერე ერთმანეთს ვეტყვით, კი გამოვიყვან მაგრამ ერთად ისე გიჟობენ ვეღარ ვერევიო.

მერე დათო ან ლევანი დაუჯდებათ და დააწერინებს დავალებებს.

მე და ელენე რაიმე მსუბუქ ალკოჰოლურ სასმელს დავლევთ და სიცილით და ფხუკუნით ხელს შევუშლით მეცადინეობაში.

მერე შაბათ-კვირას აიტეხავენ ბავშვები გაგვიყვანეო სტუმრადო.

მერე ჩვენ ვეტყვით, მთელი კვირა ერთად ხართ და შაბათ-კვირას როგორ ვერ ძლებთ-თქო.

მშობლეთა კრებებზე ერთად ვივლით და მასწავლებელი შენიშვნას მოგვცემს, კრების ჩატარებაში ხელს მიშლით და ჩუმად ილაპარაკეთო.

მერე ერთად წავალთ დასასვენებლად და გვერდიგვერდ ნომრებს ავიღებთ.

მერე მივლინებებში რომ ვივლით ერთმანეთთან დავტოვებთ ხოლმე ბავშვებს.

და ასე :)

ჩვენ ძალიან მაგარი შვილები გვეყოლება, იმიტომ რომ ჩვენი შვილები იქნებიან.

ტოლები <3

Cat Power

ხანდახან, სამსახურში ძალიან როცა დავიღლები, წამალივით მჭირდება კატა.

ჰო, კატა. ჩემი ბუსა.

არ ვიცი, ჩატარებულა თუ არა რაიმე ღირებული კვლევა ამ საკითხთან დაკავშირებით, მაგრამ კატასთან ურთიერთობა სტრესის მოხსნის საუკეთესო და მარტივი საშუალებაა.

საკმარისია შევხედო მის ბუთქუნა თავს, ჩასაჩქმეტ ლოყებს, სერიოზულ მზერას და თუნთულა მუცელს, რომ ყველა დაღლა მავიწყდება.

ის კი დადის თავისთვის, კისერი ამაყად აქვს მოღერებული და სულაც არ იმჩნევს, რომ ჩემი მისვლა სიგიჟემდე უხარია. იცის, რომ დავიჭერ, კალთაში ჩავისვამ და ძალიან ბევრს მოვეფერები.

თუ მოფერება დავუგვიანე თავისით მოდის, გაწვება ზურგზე და მოლოდინით სავსე თვალებით მიყურებს, მოდი, მუცელზე დამფხანეო.

საკმარისია მივიხუტო გულზე, მოვეფერო ყურებზე, თბილ კისერში, რომ ვგრძნობ, როგორ ისრუტავს ჩემს დაღლას, სტრესს, უხასიათობას. მეც კატასნაირი ვხდები-უზრუნველი, სულ ერთია ტიპი, რომელიც მშვიდადაა წამოწოლილი საწოლზე და ძილმორეული თვალებით იყურება.

ჰოდა, სამსახურში ძალიან რომ დავიღლები და ფანჯრიდან ინდიფერენტულად ვიწყებ ყურებას, სწორედ მაშინ მინდა ჩემი ბუსა. მეჯდეს მაგიდაზე, ეძინოს ფურცლებში და საბუთებში, კლავიატურის კაკუნზე ზარმაცად ახელდეს ცალ თვალს და იმ თვალში ვკითხულობდე საყვედურს, რომ შევაწუხე.

მე რომ მქონდეს ორგანიზაცია გავაკეთებდი ცალკე ოთახს, სადაც რბილი სავარძლები, კნუტები და ლეკვები იქნებოდნენ.

ასეთ ორგანიზაციაში მხოლოდ მშვიდი, გაწონასწორებული და ბედნიერი ხალხი იმუშავებდა.

მეექვსე თვე

ამ ბოლო დროს ქორწილების პროპაგანდისტად ვიქეცი.

ძალიან მაგარია, როცა ყველაზე ლამაზი ხარ, საოცარი კაბა გაცვია და ბედნიერებისგან ანათებ (მე გამიმართლა და ჩემს შემთხვევაში მზეც ანათებდა).

მთელი დღე ვიღიმოდი, ვიყავი საუცხოო განწყობაზე, ვეხუტებოდი უსაყვარლეს ადამიანს და მთელი სამყაროსგან სითბოს და სიყვარულს ვგრძნობდი.

მთელი საღამო ვცეკვავდი, ვმღეროდი, ვერთობოდი.

თან საათს ვუყურებდი, რომ თვითმფრინავს არ გაესწრო და ოთხი მაისი რომში უჩვენოდ არ გათენებულიყო.

ტორტის გაჭრისას შეეშალათ და მენდელსონის მარშის ნაცვლად moves like a Jagger ჩართეს. მეც დანით ხელში ვცეკვავდი და მხოლოდ ერთი თვის მერე ფოტოებზე ვნახე ხალხის შეშინებული თვალები.

სახლში თორმეტ საათზე მივედით. ჩვენს ახალ სახლში. ჩვენს  საოცარ, უსაყვარლეს, უთბილეს სახლში. გავიხადე ჩემი ულამაზესი კაბა და საწოლზე გადავფინე.

დღე, რომელიც უკვე მოგონებად იყო ქცეული, სიგიჟემდე მიყვარდა.

და ამ ყველაფერზე უარის თქმას ვაპირებდი?

ამიტომ, არ დაიკიდოთ ქორწილები. არაა აუცილებელი რესტორნების დახურვა, მთელ თბილისში სიგნალებით და მაღალი სიჩქარით სიარული, ათასობით ლარის დახარჯვა ტანსაცმელში და მაკიაჟში…

გადაიხადეთ ისეთი ქორწილები, რომლებიც თქვენს მე-სთან ყველაზე ახლოს დგას.

ჩემი დღე ზუსტად ექვსი თვის წინ იყო <3

Writer’s block

იმდენ რამეზე მინდა წერა: პირადზე, სამსახურზე, სწავლაზე, ცხოვრების ჯანსაღ წესზე, იმაზე, ამაზე…

გავხსნი ბლოგს, ავკრეფ ერთ-ორ სიტყვას, დავხურავ. და ასე რამდენჯერმე.

აი, გავალ შვებულებაში და მერე გავაქტიურდები აქ <3