Writer’s block

იმდენ რამეზე მინდა წერა: პირადზე, სამსახურზე, სწავლაზე, ცხოვრების ჯანსაღ წესზე, იმაზე, ამაზე…

გავხსნი ბლოგს, ავკრეფ ერთ-ორ სიტყვას, დავხურავ. და ასე რამდენჯერმე.

აი, გავალ შვებულებაში და მერე გავაქტიურდები აქ <3

ბაბუ

ჩემი სამსახურის სასადილოში ერთი მოხუცი კაცი მუშაობს. დილაობით სურსათის მძიმე ტომრებით დატვირთულს ვხედავ, შუადღეს კი მაგიდასთან მარტო მჯდარს და მოსადილეს. ჭაღარაა, სულ სუფთად და მოწესრიგებულად აცვია.

მე მიყვარს მოხუცები. მინდა ბედნიერები, ჯანმრთელები და დასვენებულები იყვნენ. მეცოდება ბაბუ, მძიმე ტომრებს რომ დაათრევს, მაგრამ, თან პატივისცემითაც ვიმსჭვალები მის მიმართ-ცხოვრებას რომ არ უშინდება და თავის საქმეს აკეთებს.

დღეს დილით ლიფტთან შევხვდით. დამინახა თუ არა მობრძანდითო, წინ გამატარა. მეც, ღიმილიანი, შევედი და ორივემ დაბლა დავიწყეთ ჩასვლა. უცებ ბაბუს მარჯვენა ხელის არათითზე ოქროს რგოლი შევნიშნე. ძალიან ამიჩუყდა გული. წარმოვიდგინე, რომ სახლში ჭაღარა ცოლი ელოდება ხელების კანკალით უმზადებს საღამოს ჩაის, დილით კი არარსებულ მტვერს აცლის ტანსაცმლიდან.

სიბერე ძალიან არ მინდა. მაგრამ თუ ასე სიყვარულით დავბერდებით, ყველაფერზე თანახმა ვარ!

85e23c49590d76d7ff2a1877a895c424ჩვენი ქორწილის წლისთავი, ვენეცია, 2064  წელი <3

*****

ხანდახან მგონია, რომ სუპერმენი ვარ.

აბა სუპერმენი რომ არ ვიყო, როგორ მოვასწრებდი სრულ განაკვეთზე მუშაობას, სწავლას, სახლის დალაგებას, საჭმლის კეთებას, ქმარს, მეგობრებს, ოჯახს ერთად?

ხომ არ ჯობია ამ ყველაფრის ნაცვლად დავჯდე და ვიწუწუნო, როგორი დაკავებული ვარ და როგორ არაფრისთვის მრჩება დრო?

1508201_581949521883189_293666166_nარ ჯობია!