დღე მეხუთე

ჩემი ოფიციალური შვებულების ბოლო დღე.

ძალიან მალე გაირბინა ამ ერთმა კვირამ. იმაზე სწრაფად, ვიდრე სამუშაომ. სამაგიეროდ, დასვენებაც მოვასწარი და ყველა იმ თასქის შესრულება, რაც პირველ პოსტში მქონდა ჩამოთვლილი!

დღეს ძალიან ბევრი საბოდიალო მქონდა. გამიმართლა და კარგი ამინდი დამემთხვა. ჩავიცვი ჩემი ახალი კეტები და შევუდექი გეგმების შესრულებას. სამი საათისთვის სახლში მოვედი, ჩავეხუტე დივანს და ლევანს მივწერე, რომ საღამოს კინოში მინდოდა წასვლა.

Horrible Bosses 2 გვინდოდა გვენახა. რვის ნახევარზე უკვე რუსთაველში ვიყავით, სადაც ბილეთები უკვე გათავებული იყო. ავიღეთ ღამის სეანსის ბილეთები და თერთმეტის ნახევრამდე დავიწყეთ ქუჩებში და მაღაზიებში ბოდიალი.

საბოლოოდ გადავწყვიტეთ, რომ ლაღიძეში წავსულიყავით. ჰოდა, ამ ლაღიძის გზაზე შემთხვევით, სრულიად შემთხვევით შეგვხვდნენ ელენე და დათო! რომლებიც ასევე ლაღიძეში მიდიოდნენ! და რომლებმაც ასევე კინოში წასვლა გადაწყვიტეს!

მიუხედავად იმისა, რომ ფილმმა საკმაოდ გამიცრუა იმედები და არც ხაჭაპური იყო დიდად გემრიელი, მაინც ყველაზე კარგი დასასრული ჰქონდა ამ პარასკევ დღეს და ჩემს მოკლე შვებულებას <3

დღე მეოთხე

ჩემი შვებულების მეოთხე დღე საკმაოდ მიმზიდველად გამოყურებოდა-არც სამეცადინო მქონდა და არც უნივერსიტეტში არ ვიყავი წასასვლელი. ამიტომ, დილით მშვიდი სინდისით გამოვიძინე და სახლის ნელ-ნელა დალაგებას შევუდექი. შუა დღისთვის მე, მარის და ელენეს უნდა გვებოდიალა გარეთ და რაიმე საინტერესო აქტივობით დავკავებულიყავით, თუმცა ელენეს ლექტორობის გამო ეს ამბავი ჩაგვეშალა და სამივე ცალ-ცალკე შევრჩით ჩვენს ხუთშაბათებს.

გადავხედე ჩემს პირველ პოსტში ჩამოწერილ სიას და გადავწყვიტე, რომ აიდი ბარათი ამეღო. სულ მინდოდა ახალი პირადობის მოწმობის აღება, ძველს ვერცერთ საფულეში ვერ ვატევ და თან ბაყაყივით ვარ ფოტოზე. ჰოდა წავედი, შევავსე განაცხადი, გადავიღე ასევე ბაყაყივით ფოტო და ველოდები ათ დღეში როდის მომივა სმს და წამოვიღებ!

და მერე ვიბოდიალე, მარტომ. წარმოვიდგინე, რომ თბილისში ჩამოსული ტურისტი ვიყავი. კოლმეურნეობის მოედნიდან (ნეტავ ახლაც ასე ჰქვია?) კოტე აფხაზის ქუჩაზე დავეშვი (ანუ, ლესელიძეზე).

ძალიან მიყვარს ეს ქვაფენილიანი ქუჩა, თავისი ანტიკვარიატის მაღაზიებითა და შაურმებით.

გზად ძალიან ლამაზი ფისო შემხვდა:

20141204_151334

იჯდა თავისთვის და წყნარად ილოკავდა ხელ-ფეხს, უფრო სწორედ, ფეხ-ფეხს. ცოტა შემრცხვა, როცა ფოტოებს ვუღებდი. მაგრამ, მერე გამახსენდა, რომ სტამბოლში საერთოდ არ მიტყდებოდა, ასე რომ, თამამად ვაპოზიორე ეს ცუნცულ კატა.

მერე ჩურჩხელების მაღაზიას წავაწყდი. არ არსებობს ალბათ ტურისტი, რომელიც თბილისში ყოფილა და ერთი ასეთი ფოტო არ გადაუღია:

20141204_151352

ლუკა პოლარეში ცხელი შოკოლადი ვიყიდე. ცხელი შოკოლადი სუპერ-ცხელი აღმოჩნდა, რის გამოც აგერ მეორე დღეა ენა მეწვის. ბედის ეს უკუღმართობა არ შევიმჩნიე, მდუღარე სითხე უდრტვინველად გადავყლაპე და სეირნობა გავაგრძელე.

ჰო, მანამდე ერთი სასაცილო, მეინსტრიმული ფოტოც გადავიღე:

20141204_151919მერე რა, რომ საქართველოში სტარბაქსი არ არის და ამ ჭიქას ნადა არ აწერია? რაც გვაქვს, იმით ვამაყობთ!

კარგი ქალაქგეგმარება არ გვაქვს, თორემ მაგითიც ვიამაყებდით:

20141204_150123

ამოვედი თავისუფლების მოედანზე, დავიარე რუსთაველის მაღაზიები, ვაჩუქე მათხოვრებს ფული. მერე გამახსენდა, რომ სულ მინდოდა ვენდისში პორტაბელა მელთის გასინჯვა. უბრალოდ, როგორ ჟღერს-პორტაბელა მელთი!

20141204_163126ჩემი პორტაბელა ძალიან ცხიმიანი აღმოჩნდა : ( რა ვქნა, მაინც MC პროდუქციის ერთგული ვარ სწრაფ კვებაში.

შემდეგ გადავედი სმარტში და ვიყიდე მარტინის ყველაზე დიდი ბოთლი. ეტყობა, გზად ნანახმა ამ წარწერამ შთამაგონა:

20141204_153858შემდეგ მოვახტი 88 ნომერ ავტობუსს და კოსტავას ნაცვლად ნუცუბიძეზე აღმოვჩნდი. გადმოვხტი, მოვახტი რაღაცა ნომერ სამარშრუტო ტაქსს და მოვაღწიე ჩემს ბუდეში.

ძალიან დაღლილი ვიყავი, ძალიან. ფეხით ბოლოს ამდენი, ალბათ, ლაგოდეხში ვიარე. დავეგდე დივანზე და დაველოდე ლევანის, ელენეს და მარის მოსვლას. სანამ მოვიდნენ რამდენჯერმე გამოვიძინე კიდეც.

კარგია, როცა სახლი და მეგობრები გყავს. ერთად ძალიან მაგარ კომბინაციას ქმნიან!

ღამე, ძილის წინ გავიფიქრე, რომ კარგი მეოთხე დღე მქონდა. უაზრო ბოდიალი იყო ერთ-ერთი ის, რაც სამსახურში ხშირად მენატრებოდა.

დღე მესამე

არაფერი მახარებს ისე, როგორც კამექსის მესიჯი-ესე იგი, ჩემი ამანათები ჩამოვიდა! მერე რა, რომ რატომღაც ეს სმს-ები ყოველთვის გვიან ღამე მოდის და ნუცუბიძეზე გავარდნას ვერ ვასწრებ.

დღეს არჩევანის წინაშე დავდექი: ჯერ ამანათები თუ ჯერ კოტლერის გარჩევა. გაიმარჯვა გრეის ანატომიამ: ვუყურე ერთ სერიას, ვღვარე ცრემლები და ახლა მარკეტინგს უნდა ჩავუჯდე.

ამანათები საღამოს <3

რა მალე გადის დასვენების დღეები :( მოსასწრები საქმეებიდან ჯერ ნახევარიც არ გამიკეთებია.

მაგრამ სახლში ღუნღული ისეთი კარგია, რომ თავს წუწუნის უფლებას არ მივცემ!

დღე მეორე

დღეს მეცადინეობის დღეა, გარეთ არ გავდივარ. საღამოს მარი მოვა და ერთად ჩავუსხდებით მარკეტინგს.

თუმცა, ჯერ ადრეა. ლევანი სამსახურში გავაცილე და ისევ საწოლში დავბრუნდი.

აბაზანაში სარეცხის მანქანა მონდომებით რეცხავს. სასიამოვნო, მონოტონური ხმა აქვს, ისეთი, როგორც მატარებელს. მაძინებს.

გვერდით ცხელი ყავა და ტოსტი მიდევს, ნელ-ნელა ვაპარებ თვალს ფანჯრიდან შემოსული მზის სხივისკენ.

Life is good <3

დღე პირველი

შვებულებაში ვარ.

პირველად ავიღე ასეთი შვებულება: არსად არ მივდივარ, სახლში უნდა ვიყო და რაც მინდა, ის ვაკეთო. საოცარია, არა?

ისეთი აჟიტირებული ვარ, რომ ამ ერთი კვირის გეგმა უნდა ჩამოვწერო, უაზრობაში რომ არ გავფლანგო დრო.

თქვენთვის შეიძლება უაზრობადაც ჟღერდეს, მაგრამ მე ძალიან მინდა ამ შვიდ დღეში სახლის კარგად დალაგება, მარკეტინგის მეცადინეობა, ამანათების გამოტანა, ახალი პირადობის აღება, სალონებში ვიზიტი და ბუსას ვეტერინართან წაყვანა მოვასწრო.

კიდევ საღამოს ლევანი სამსახურიდან რომ მოვა საჭმელები უნდა დავახვედრო და მერე ფილმებს ჩავუსხდეთ <3

მოკლედ, ეს ერთი კვირა დიასახლისი ვარ და ვნახოთ, როგორ მომეწონება.

tumblr_manhzzXMl61rskv9do1_1280

როგორი იქნება ჩვენი motherhood

მე და ელენემ გადავიწყვიტეთ ერთდროულად გავაჩინოთ ბავშვები. ნუ, მეტნაკლებად დავამთხვიოთ +- 6 თვით :)

ჰოდა, ერთად ვატაროთ სკოლაში, ინგლისურზე ან კარატეზე.

მერე დავურეკოთ ერთმანეთს საქმიანი ტონით, დღეს ვერ ვახერხებ სამსახურიდან ადრე გამოსვლას და იქნებ შენ გამოიყვანო ორივეო.

და მერე ერთმანეთს ვეტყვით, კი გამოვიყვან მაგრამ ერთად ისე გიჟობენ ვეღარ ვერევიო.

მერე დათო ან ლევანი დაუჯდებათ და დააწერინებს დავალებებს.

მე და ელენე რაიმე მსუბუქ ალკოჰოლურ სასმელს დავლევთ და სიცილით და ფხუკუნით ხელს შევუშლით მეცადინეობაში.

მერე შაბათ-კვირას აიტეხავენ ბავშვები გაგვიყვანეო სტუმრადო.

მერე ჩვენ ვეტყვით, მთელი კვირა ერთად ხართ და შაბათ-კვირას როგორ ვერ ძლებთ-თქო.

მშობლეთა კრებებზე ერთად ვივლით და მასწავლებელი შენიშვნას მოგვცემს, კრების ჩატარებაში ხელს მიშლით და ჩუმად ილაპარაკეთო.

მერე ერთად წავალთ დასასვენებლად და გვერდიგვერდ ნომრებს ავიღებთ.

მერე მივლინებებში რომ ვივლით ერთმანეთთან დავტოვებთ ხოლმე ბავშვებს.

და ასე :)

ჩვენ ძალიან მაგარი შვილები გვეყოლება, იმიტომ რომ ჩვენი შვილები იქნებიან.

ტოლები <3

Cat Power

ხანდახან, სამსახურში ძალიან როცა დავიღლები, წამალივით მჭირდება კატა.

ჰო, კატა. ჩემი ბუსა.

არ ვიცი, ჩატარებულა თუ არა რაიმე ღირებული კვლევა ამ საკითხთან დაკავშირებით, მაგრამ კატასთან ურთიერთობა სტრესის მოხსნის საუკეთესო და მარტივი საშუალებაა.

საკმარისია შევხედო მის ბუთქუნა თავს, ჩასაჩქმეტ ლოყებს, სერიოზულ მზერას და თუნთულა მუცელს, რომ ყველა დაღლა მავიწყდება.

ის კი დადის თავისთვის, კისერი ამაყად აქვს მოღერებული და სულაც არ იმჩნევს, რომ ჩემი მისვლა სიგიჟემდე უხარია. იცის, რომ დავიჭერ, კალთაში ჩავისვამ და ძალიან ბევრს მოვეფერები.

თუ მოფერება დავუგვიანე თავისით მოდის, გაწვება ზურგზე და მოლოდინით სავსე თვალებით მიყურებს, მოდი, მუცელზე დამფხანეო.

საკმარისია მივიხუტო გულზე, მოვეფერო ყურებზე, თბილ კისერში, რომ ვგრძნობ, როგორ ისრუტავს ჩემს დაღლას, სტრესს, უხასიათობას. მეც კატასნაირი ვხდები-უზრუნველი, სულ ერთია ტიპი, რომელიც მშვიდადაა წამოწოლილი საწოლზე და ძილმორეული თვალებით იყურება.

ჰოდა, სამსახურში ძალიან რომ დავიღლები და ფანჯრიდან ინდიფერენტულად ვიწყებ ყურებას, სწორედ მაშინ მინდა ჩემი ბუსა. მეჯდეს მაგიდაზე, ეძინოს ფურცლებში და საბუთებში, კლავიატურის კაკუნზე ზარმაცად ახელდეს ცალ თვალს და იმ თვალში ვკითხულობდე საყვედურს, რომ შევაწუხე.

მე რომ მქონდეს ორგანიზაცია გავაკეთებდი ცალკე ოთახს, სადაც რბილი სავარძლები, კნუტები და ლეკვები იქნებოდნენ.

ასეთ ორგანიზაციაში მხოლოდ მშვიდი, გაწონასწორებული და ბედნიერი ხალხი იმუშავებდა.