გარეთ რომ წვიმს
ცუდი ამინდი რომაა
ბევრი სამუშაო
და უფრო მეტი სამეცადინო რომ გაქვს
ძალიან რომ გეძინება და
თან ვერ იძინებ
მაღლებზე რომ გაცვია
ძალიან მაღლებზე
და დაღლილი რომ ხარ
მაგრამ
ძალიან ბედნიერი
აი, ის მომენტი!
უსათაურო
მოდი, მეგობრებად დავრჩეთ…
არსებობს ნეტა კაცობრიობის ისტორიაში ადამიანი, რომელიც ამ სიტყვების მოსმენის შემდეგ მართლაც მეგობრად დარჩენილა და უგზო-უკვლოდ არ გადაკარგულა?
თუ არსებობს, მე არ შემხვედრია. მე მარტო ისეთები მხვდებიან, მაგიური სამი სიტყვის მერე რომ ქრებიან.
არადა, ეგრეც ხომ არ არის. გიყვარს ადამიანი, მეგობრულად, მიჩვეული ხარ. ძნელია საერთოდ გაშვება და მეგობრებიდან არაფრებად ქცევა. თითქოს ტრამპლინია ეს მეგობრობაც. არ შეიძლება ამ ტრამპლინზე იდგე და ბედნიერი იყო?
ძილი, როგორც ასეთი
გახსოვთ, მაკონდოში უძილობა რომ დაემართათ? არავინ იცოდა, საიდან მოვიდა ეს სენი. ჯერ ღამეებს ათენებდნენ, მერე დღისითაც ვერ იძინებდნენ, მერე ყველაფერი ავიწყდებოდათ და ასე. ბოლო სტადია არ მახსოვს რა იყო, მაგრამ თუ არ გძინავს და არაფერი არ გახსოვს, რა არის ცხოვრება?
ასე და ამ მასშტაბებით არა, მაგრამ სიამოვნებით დავიმართებდი უძილობას ცოტა ხნით. მჭირდება. არადა, საპირისპირო მემართება. შემიძლია ყველგან და ყოველთვის ვიძინო. არც ყავა მშველის, არც რედ ბული და არც უამრავი დედლაინი, რომელიც კარზე მაქვს მომდგარი.
მე მინდა მეძინოს
- ბევრი
- მშვიდად
- რბილად
- წყნარად
- დიდხანს
- გემრიელად
- მყუდროდ
- უსაქმოდ
და ეს ძილი მარტო სასიამოვნო და საინტერესო მოვლენებმა შემაწყვეტინონ!
დღის ფოტო
so happy so happy so happy so happy so happy so happy so happy so happy <3 <3 <3
მე და კომპანია “მილანგი”, ნაწილი 2
არ ვიცი, თავის დროზე რატომ არ დავწერე ეს პოსტი. ახლა გამახსენდა და სჯობს გვიან, ვიდრე არასდროს პრინციპი ავამუშავე.
მოკლედ, თუ გახსოვთ, მე და ამ კომპანიას დიდი ხნის ურთიერთობა გვაკავშირებს. ყველაფერი რამდენიმე წლის წინ წინ დაიწყო და 2012 წლის სექტემბრამდე გაგრძელდა.
მოკლედ, 2012 წლის სექტემბრია, სამსახურში ვარ და რეკავს მობილური, უცხო ნომერი. ვუპასუხე და მამაკაცის ხმაა, მილანგს ახსენებს. აღარ ვაცალე ლაპარაკი, უკვე დაზეპირებული ტექსტი გავუმეორე და ის იყო ტელეფონის გათიშვას ვაპირებდი, რომ სიცილნარევი “მოიცადეთ, ერთი წუთით” გავიგე.
წინა პოსტში ვწერდი:
თუკი რომელიმე მილანგელი დაგუგლავთ თქვენს კომპანიას და ამ პოსტს ნახავთ, შეცვალეთ ის ინფორმაცია და თქვენი ნომერი ჩაწერეთ
ჰოდა, ერთ დღესაც მართლაც დამჯდარა მილანგის დირექტორი, დაუგუგლავს თავისი კომპანია და ჩემს პოსტამდე მისულა. Yay, ბლოგინგის ძალა 
ძალიან ბევრი ვიცინეთ, მადლობა გადამიხადა თანამშრომლობისთვის და სამსახურიც შემომთავაზა. თუ რამე, გორში მივდივარ და მილანგელი ვხდები, სტაჟი კი მაქვს უკვე.
ჰოდა, რატომ გამახსენდა ეს ამბავი. დღეს დილით დეჟა ვუ დამემართა: რეკავს ვიღაც ტიპი რვა საათიდან და კითხულობს ვინმე კახას. სადღაც სამჯერ ვუპასუხე, რომ სხვაგან ხვდებოდა. ბოლოს ვიფიქრე, ჩემს ექსთან ხომ არ რეკავს ვინმე თქო და ჩავეძიე, ვინ კახა უნდოდათ. გორში, წისქვილში რომ მუშაობსო და მეთქი აე, მილანგი2 დაიდო
ცოტა მერე დავჯდები, რისერჩს ჩავატარებ გორში არსებული წისქვილების შესახებ. მომდევნო მომხმარებლებს მომზადებული ხომ უნდა დავხვდე? თორე, აგერ ამ კახას ვერაფერში გამოიყენებს კაცი…
***
ძალიან მესექსუალურება ეს ქალი
ეს კაცი
ეს სიმღერა
ეს კლიპი
♥
მამა და ბუსა აძინდომები
მამას და ბუსას დამოუკიდებლად თანაცხოვრების პირველი დღე აქვთ. მე და დედა სამსახურებში წამოვედით და შევატოვეთ ერთმანეთს. წამოსვლისას ცალკე ერთი დავარიგე (“აივანზე არ გაუშვა, ოთახებში არ არბენინო”), ცალკე-მეორე ( ”არ დაკბინო, არ დაკაწრო, არაფერი გადმოაგდო და მშვიდად გეძინოს”).
თუმცა, პირველივე დღეს ინციდენტის გარეშე მაინც არ ჩაუვლია. ჩემს სპეციალურ კორესპონდნეტს სატელეფონო ჩართვა ჰქონდა შემთხვევის ადგილიდან, გაესაუბრა დაზარალებულს და დეტალები წერილობითი ფორმით მაცნობა:
მამა, ალბათ, აღმკვეთ ღონისძიებას შეუფარდებს ბუსას და ხვალ დღისით ოთახიდან არ გამოუშვებს. გაცნობებთ, გაასაჩივრებს თუ არა ბრალდებული მის გადაწყვეტილებას, რომელსაც, თავის მხრივ, ჩემი სპეციალური კორესპონდენტის პროტექციის იმედი აქვს.
