Preps for Big Day vol. 2

Brace yourselves

Big Day is coming!

როდესაც ნახევარი წლის წინ ამ პოსტს ვწერდი წარმოდგენაც არ მქონდა, რომ სულ ცოტა ხანში ჩემი საკუთარი დიდი დღე მექნებოდა. არა, ვიტყუები: წარმოდგენა როგორ არ მქონდა. აბა რისთვის ვიბრძოლე თაიგულისთვის ისე მედგრად, რომ თვით მარისაც კი არ ვაჯობე მის დაჭერაში?

ამ საღამოს ლევანი ხევსურეთში იყო. სმს მივწერე, რომ მის თავისუფალ ტრაშუნს მალე ბოლო მოეღებოდა, რადგან პატარძლის თაიგული დავიჭირე. ძალიან გაუხარდა და მე კიდევ ერთხელ გავიფიქრე, რომ ჩემი ტედ მოზბი ვიპოვე.

კარგია მეჯვარეობა. ქორწილისგან მხოლოდ პოზიტიურს იღებ და არაფერზე არ ღელავ: არც ეკლესიის არჩევაზე, არც რესტორნის დიზაინზე, არც ამინდზე, არც კაბის შეკერვის დედლაინზე და არც იმ ფოტოების ხარისხზე, რომელსაც ფოტოგრაფი მოგაწვდის. ამ დღით, უბრალოდ, ტკბები და პატარძალზე გაცილებით მშვიდად და რელაქსირებულად გამოიყურები.

სწორედ ასე ვიყავი ნახევარი წლის წინ. ანუკი ღელავდა და მე მიკვირდა, აჟიტირებული და სიხარულისგან აწიოკებული რატომ არ იყო. ახლა კი როდესაც ჩემი მეჯვარეა აღფრთოვანებული მოახლოებული სამი მაისით და მე კიდე დაძაბული შევყურებ კალენდარს ვხვდები, თუ რატომ არ ხტოდა მაშინ ჩემთან ერთად ანუკი.

ძალიან მიხარია, რომ მხოლოდ ქორწილზე ვღელავ. ივენთზე. მის წარმატებით ჩატარებაზე. საერთოდ არ ვღელავ იმაზე, რომ ჩემს ცხოვრებას ერთხელ და სამუდამოდ ვცვლი. დიახ, ამას მე ვწერ: ადამიანი, რომელიც მუდამ ორჭოფობს, უმნიშვნელო გადაწყვეტილების მიღებაზე დიდხანს ფიქრობს და რომელიც  ცვლილებებს ვერ იტანს.

ეს ყველაფერი კი ჩემი ტედ მოზბის დამსახურებაა. იდეალური ხომ არავინაა, მაგრამ ხანდახან მგონია, რომ ჩემი ბიჭი მართლაც იდეალურია.

იდეალურია ჩვენი ახლანდელი ყოფაც, იდეალური იქნება ქორწილიც. იდეალური იქნება ყველა ის წუთი და წამი, რომელსაც მასთან ერთად გავატარებ.

ახალი ჩვენ

ერთ შუადღეს ანუკიმ დამირეკა, შესვენებაზე ერთად გავიდეთ სადმეო. პეკინზე, ლუკა პოლარეში შევხვდი. დავსხედით დ ასაუბარი დავიწყეთ. უცებ მივხვდი, რომ ანუკის ყავის ჭიქაზე შემოჭდობილ ხელებს ვიყავი მიშტერებული, კერძოდ კი, საქორწინო ბეჭედს.

ეს ბეჭდები მანამდეც ბევრჯერ მინახავს. ბოლოსდაბოლოს, მეჯვარე ვარ და ჩემი ხელის მოწერით დავადასტურე მათი ლეგიტიმურობა. მაგრამ იმ დღეს ისეთი განცდა მქონდა, თითქოს პირველად ვხედავდი და დისონანსი შეჰქონდათ ჩემი მეგობრის თითებში.

სხვისი არ ვიცი და მე სწორედ ლუკა პოლარეში, ანუკის ქორწილიდან რამდენიმე კვირაში გავიაზრე, რომ ჩვენი ცხოვრება სამუდამოდ შეიცვალა. ძალიან მიყვარს ეს გამოთქმა-ახალი მსოფლიო წესრიგი დამყარდა.

ამ ამბიდან ნახევარი წელიც არ გასულა და ანუკის მალე მეც ბეჭდიანი ხელით დავხვდები და იგივენაირ შოკში ჩავაგდებ. ამერიკიდან ჩამოსულს ახალ სახლში ვუმასპინძლებ, სადაც მართლაც მე ვიქნები დიასახლისი და ვთხოვ, თავი ისე იგრძნოს, როგორც საკუთარ სახლში.

ჰოდა, ნუთუ ჩვენ ვართ ეს ორი ახალსახლიანი, ახალცხოვრებიანი, ახალბეჭდებიანი ადამიანები? ჩვენ, ვისაც ამდენი გვირბენია რაჭაში, გვიცურავია მდინარეში, დაღამებამდე გვისეირნია ჭალაში და გვგონებია, რომ ნებისმიერ ამვლელ-ჩამვლელ ბიჭს ჩვენ ვუყვარდით.

ზიგფრიდი და ლილონგი, როგორ უცებ გავიზარდეთ!

და რა კარგია, რომ ამ ახალ ცხოვრებაში ყველაფერი ისე კარგადაა, რომ უკან მოხედვისას სინანულის გრძნობა არ ჩნდება!

72431499-friendsCartoon

Missing

ჰაერივით მაკლია.

აი, ელემენტი რომ უჯდება ტელეფონს და ჯერ სამი ხაზი რჩება, მერე ორი, მერე ერთი და ბოლოს რომ ითიშება.

ერთ ხაზზე ვარ და მალე ციმციმს დავიწყებ.

ანუკი მენატრება.

ვერაფერი ვერ შეცვლის ამ ადამიანს ჩემს ცხოვრებაში და როგორ მიხარია, რომ მალე ჩამოვა!

და სრულად დავიტენები.

 

15 მარტი

ერთი წლის წინ ამ დღეს პარასკევი იყო, სამსახურში ვიყავი და ბავშვებს ველოდებოდი, ელენესთან უნდა წავსულიყავით. 

დალევას ყველა აპირებდა. მე-ცოტას, რადგან აცრების გამო რამდენიმე თვე წვეთი ალკოჰოლი არ მიმეღო და ვფრთხილობდი. 

მიუხედავად ამ გმირული გადაწყვეტილებისა, ბოლო ფხიზელ კადრში ოტიას და გულეს ვხედავ, რედ ბულში არაყს რომ მისხამენ :)

მერე ყველაფერი ბუნდოვანია. არ ვიცი, რატომ მოვძებნე ლევანი და რატომ დავადე მხარზე თავი. თითქოს ვიგრძენი, რომ მსოფლიოში ყველაზე საიმედო ადამიანთან ერთად ვიყავი. მაშინ ჩვენ, უბრალოდ, მეგობრები ვიყავით და ვერცერთი ვერ წარმოვიდგენდით, რომ ერთი წლის შემდეგ ამ დღეს საქორწილო კაბაზე გავიდოდით!

ძალიან მიყვარს 15 მარტი, ლევანი, ელენე, ოტია, ქეთი, თამუნა, გულე, ელენეს სახლი, ყველა ის ადამიანი, ვინც იმ საღამოს იქ იყო. ამიტომაც მიყვარს:

Image

 

ყველას ბედნიერ 15 მარტებს გისურვებთ <3

E for Engagement

რას არ გააკეთებ სიყვარულისთვის.

მაგალითად, აიღებ ჭურჭლის სარეცხ სველ ღრუბელს ხელში და ცხიმიან ქვაბს გარეცხავ. შემდეგ მაგიდას ტილოს გადაუსვამ  აბაზანაში ხელების დასაბანად ისტერიულად გაიქცევი.

ეს ხუმრობით. არა, ქვაბი მართლა გავრეცხე, მაგრამ აწი ეს იშვიათი გამონაკლისი კი არა, ყოველდღიურობა იქნება. და ყველაზე საინტერესო ისაა, რომ საერთოდ არ მადარდებს ეს ახალი რუტინა და ქვაბების მთელი ლაშქრის დარეცხვაზეც თანახმა ვარ.

ბავშვობიდან სახლებს სუნით ვიმახსოვრებდი. გუშინ დავაფიქსირე, რომ ჩვენი ახალი სახლის სუნიც გაუჯდა ჩემს მახსოვრობას და როდესაც საჭმლით დატვირთულებმა კარი ფეხით შევაღეთ, ღრმად ჩავისუნთქე.

ამ წუთას ჩემს ძველ სახლში ვზივარ და ხვალინდელი დღისთვის ვაპირებ მომზადებას. ხვალ დიდი დღეა-15 თებერვალი. ვიღაცისთვის რიგითი შაბათი, ჩემთვის კი ნიშნობის დღე.

ნიშნობა.

ამ რიტუალს არც იურიდიული და არც რელიგიური დატვირთვა არ აქვს. ეს არის, უბრალოდ, დღე, როცა შენი საყვარელი ადამიანები ერთად იკრიბებიან და გეუბნებიან, რომ ძალიან უხარიათ თქვენი ბედნიერება, რომ ყველაფერს გააკეთებენ იმისთვის, რომ თქვენ კარგად იყოთ.

ჰოდა, რა გასაკვირია რომ ამ დღეს მოუთმენლად ველოდები.

და ყველაზე ლამაზი და ბედნიერი ვიქნები!